Από τη μία ο λαϊκισμός και από την άλλη ο εκφοβισμός.. Καληνύχτα Ελλάδα..

"Πριν ψάξουμε πάλι για Προδότες και Σωτήρες, πριν γίνουμε πάλι έρμαια κομματικής προπαγάνδας και συλλογικής αποβλάκωσης, πριν συστρατευθούμε σε νέους αγώνες και θυσίες χωρίς αντίκρισμα, ας αναζητήσουμε την αλήθεια. Αλλιώς θα παραμένουμε για πάντα Ηλίθιοι. 

Την αλήθεια την ξέρουμε, τη βιώνουμε και τη βλέπουμε γύρω μας κάθε μέρα, αλλά φοβόμαστε να την παραδεχτούμε. Και πολύ περισσότερο, φοβόμαστε να κάνουμε το οτιδήποτε για να την αλλάξουμε.. 

Η απόκτηση της γνώσης, σημαίνει ευθύνη για πράξη. Και το τελευταίο, πάντα μας τρόμαζε, και μας τρομάζει, περισσότερο.....”

Έγραφα πριν τέσσερις μήνες. (εδώ: Προδότες και Ηλίθιοι).

Λίγους μήνες νωρίτερα, είχα καταλήξει σε κάποιες προσωπικές διαπιστώσεις πάνω στη σημερινή παγκόσμια κρίση. (Τι πετύχαμε και τι μπορούμε να πετύχουμε, εμείς οι αγανακτισμένοι)
"Με γνώμονα τον τρόπο που αντιλαμβάνομαι τον κόσμο μας: 

1. Δεν είναι κρίση αξιών, είναι κρίση θεσμών... 
2. Οι πολιτικοί δεν είναι ένοχοι γιατί τα "φάγανε", οι πολιτικοί είναι ένοχοι γιατί  στηρίζουν τις τράπεζες και όχι τους Πολίτες.  Δεν είναι ένοχοι γιατί προσπάθησαν να λύσουν την κρίση αλλά ένοχοι γιατί για την επίλυση της κρίσης, χρησιμοποίησαν τα ίδια εργαλεία και τους ίδιους θεσμούς που γεννούν τις κρίσεις.... 
3. Δεν είναι η Αντιπροσωπευτική Δημοκρατία η μόνη Δημοκρατία.. 
4. Δεν είναι η Εταιρεία το πρόβλημα, αλλά η "περιορισμένης ευθύνης", κατοχυρωμένη και νόμιμη λειτουργία της.  Δεν είναι η Εταιρεία το πρόβλημα, αλλά η λογική του κέρδους και της ατομικής ιδιοκτησίας που τη διέπει. 
5. Δεν είναι το έλλειμμα πρόβλημα, ούτε και δείκτης ανάπτυξης μιας χώρας. Δεν είναι η ανάπτυξη το ζητούμενο. Πρόβλημα είναι η Ανεργία και η Φτώχεια. Ζητούμενο η παγκόσμια εξάλειψη τους. "

Ενώ, λίγους μήνες αργότερα, σε άρθρο του ο Κρούγκμαν, (Το χρήμα είναι το πρόβλημα στις ΗΠΑ και όχι οι ηθικές αξίες), υποστήριζε: 

“ανάμεσα στις πλούσιες χώρες, η Αμερική ξεχωρίζει ως εκείνη όπου η οικονομική και η κοινωνική θέση είναι πιθανότερο να αποκτηθούν κληρονομικά. 

Αίφνης, οι συντηρητικοί μας λένε ότι το πραγματικό ζήτημα δεν είναι τα χρήματα αλλά η ηθική. Δεν πειράζει που οι μισθοί έχουν καθηλωθεί, λένε, το πραγματικό πρόβλημα είναι η κατάρρευση των οικογενειακών αξιών της εργατικής τάξης.” 

Και το σχόλιο μου στο παραπάνω άρθρο: 

“Προσπάθησαν να μας πείσουν πως δεν υπάρχουν πια ιδεολογίες.. Θριαμβολογώντας, κήρυξαν το τέλος της Ιστορίας.. 

Δεν υπάρχουν πια τάξεις, ισχυρίζονται, μόνο κάποιοι τεμπέληδες, ανίκανοι άνθρωποι... 

Κανείς πια ΔΕΝ εκπροσωπεί τους Πολίτες. 

Οι Πολιτικοί δεν υπάρχουν, αφού η Aγορά αυτο-ρυθμίζεται. 

Η Πολιτική δεν υπάρχει, αφού η Αγορά μπορεί να προσφέρει ισότητα, ισονομία, ίσες ευκαιρίες. 

Το Κράτος δεν υπάρχει. Η Αγορά πήρε τη θέση του. 

Και ποιος ελέγχει την Αγορά;  Κανείς..” 

Τι σχέση έχουν όλα αυτά με τη θλιβερή ελληνική κατάσταση; 

Έχουν και δεν έχουν σχέση.. 

Έχουν σχέση, στο βαθμό που η ελληνική κρίση δε μπορεί να απομονωθεί από το σημερινό παγκόσμιο, καπιταλιστικό, διατραπεζικό και ευρωπαϊκό γίγνεσθαι. Η κρίση των τελευταίων δεν πυροδότησε απλά την ελληνική κρίση, αλλά λειτούργησε πολλαπλασιαστικά επί των μεγάλων, διαχρονικών και άλυτων ελληνικών προβλημάτων. 

Δεν έχουν σχέση, στο βαθμό που η ελληνική κρίση παρουσιάζει πολλά ιδιότυπα, γηγενή χαρακτηριστικά, που την κάνουν τόσο ξεχωριστή και διαφορετική. 

Είμαστε μια πολύ ιδιόμορφη περίπτωση. 


Τον Δεκέμβριο του 2009 (Οικονομική κρίση. Τι πήγε στραβά), αναρωτιόμουν:

“Τίς φταίει? 

Κάποιοι μιλούν για το τεράστιο Δημόσιο, την κακοδιαχείριση, τις μίζες και τη διαφθορά.. 

Κάποιοι άλλοι για τη διεθνή χρηματοπιστωτική κρίση, την ανεξέλεγκτη αγορά, τη φιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση και τον άδικο καπιταλισμό... 

Όλοι έχουν δίκιο... Είναι και τα δύο..” 

Τα παραπάνω όλοι πια αποδέχονται. 

Το ερώτημα όμως παραμένει. Τι κάνουμε; 

Πιστή εφαρμογή των μνημονίων του ΔΝΤ ή όχι; 

Έξοδος από το ευρώ ή όχι; 

Κυβέρνηση Αριστεράς, κυβέρνηση Δεξιάς, ή παραμονή του Παπαδήμου; 

Δυστυχώς, δεν υπάρχει εύκολη απάντηση. 

Όταν είσαι με το πιστόλι στον κρόταφο, δεν υπάρχουν και πολλές επιλογές.. 

Το είχα διατυπώσει διαφορετικά τον Μάη του 2010 (Χορεύοντας με τους δανειστές μας).

“Όλα αυτά, πέρασαν... 

Από τη στιγμή που ψηφίστηκε το πακέτο στήριξης, μοιραία βαδίζουμε τον μονόδρομο των δανειστών μας. 

Τώρα είναι αργά... Ό,τι έπρεπε να γίνει, θα έπρεπε να γίνει χθες. 

Βλέπουμε το παγόβουνο να πλησιάζει απειλητικά, και δε μπορούμε να κάνουμε τίποτα. “


Πρώτιστα όμως, για να ξέρεις τι κάνεις, πρέπει να ξέρεις τι θέλεις. 

Εμείς λοιπόν, τι θέλουμε; 

Εσύ τι θέλεις; 

H εξαιρετική δημοσίευση του GREEK RIDER, (εδώ: Ο κανόνας του Κράμερ στην πολιτική) τον Απρίλιο του 2011, δίνει, κατά τη γνώμη μου, μια καλή απάντηση.  Απόσπασμα εκείνης της ανάρτησης ακολουθεί:

“Αν για παράδειγμα θέλουμε μια χώρα γεωπολιτικά ισχυρή με επεκτατικές διαθέσεις που να επιβάλλεται στους εχθρούς της τότε θα πρέπει να υπάρχει ένας ισχυρός στρατός, πολίτες με υψηλό πατριωτισμό, σχετικά συντηρητικοί πολιτικοί σχηματισμοί, πολύ παραμύθι στη σχολική ιστορία, μάζες φτωχών που να μπορούν να στρατικοποιηθούν εύκολα και να σταλθούν για σφαγή κτλ. 

Αν θέλουμε ισχυρή οικονομία σε ένα παγκόσμιο τοπίο σαν αυτό που έχει διαμορφωθεί σήμερα μετά την άνοδο της Κίνας, Ινδίας, Ανατολικής Ασίας, Βραζιλίας, Τουρκίας κτλ, τότε θα πρέπει ή να έχουμε προιόντα πολύ υψηλής πατέντας, εξειδίκευσης και ποιότητας ή θα πρέπει να έχουμε μισθούς πείνας (για τα σημερινά δεδομένα). 

Αν θέλουμε διαφάνεια στην πολιτική ζωή και πολιτικό πολιτισμό τότε θα πρέπει από πίσω να υπάρχει και ένας λαός με συγκεκριμένη παιδεία και συγκρότηση. 

Αν θέλουμε δημοκρατία θα πρέπει να υπάρχει αυτοέλεγχος. 

Αν θέλουμε πλούτη και συνεχή οικονομική ανάπτυξη (μέχρι θανάτου) θα πρέπει να αποδεχτούμε τους καπιταλιστικούς όρους αδιαμαρτύρητα. 

Αν από την άλλη μεριά θέλουμε πραγματικό σοσιαλισμό θα πρέπει να αποδεχτούμε ότι θα ζήσουμε σχετικά μετρημένα και φτωχά, ενώ θα πρέπει να σκεφτούμε πώς θα υπερασπίσουμε την Ελλάδα από τους εχθρούς της. 

Αν θέλουμε ισότητα και κοινωνική αλληλεγγύη θα πρέπει να αποφασίσουμε ότι αυτά δεν επιτυγχάνονται παράλληλα με την συνάρτηση του καπιταλισμού. Αλλά αν δεν συμμετέχουμε στον καπιταλισμό τότε θα πρέπει να ζήσουμε με λιγότερα υλικά αγαθά. 

Αν όμως θέλουμε ισότητα, κοινωνική αλληλεγγύη και ισχυρή οικονομία ταυτόχρονα τότε αυτό αποτελεί άραγε ένα σύστημα εξισώσεων με λύση;” 

Δυστυχώς, εμείς, όχι μόνο δεν ξέρουμε τι θέλουμε, όχι μόνο δεν έχουμε πεισθεί για το τι πρέπει να κάνουμε, αλλά καλούμαστε σε λίγο καιρό να ψηφίσουμε πολιτικούς σχηματισμούς που δηλώνουν απερίφραστα πως τετραγώνισαν τον κύκλο... Και το χειρότερο, υπάρχουν πολλοί που αντί να τους πάρουν με τις πέτρες, χειροκροτούν.. 

Αλλά για μένα, ακόμα χειρότερο, είναι η αμάθεια για το “τις πταίει” και τα άνευ προηγουμένου ψέμματα που ακούσαμε και ακούμε.. με χαρακτηριστικότερο παράδειγμα τη χρεοκοπία μας.. 

Γιατί η Ιστορία θα γράψει πως χρεοκοπήσαμε. 

Ήδη είμαστε σε καθεστώς επιλεκτικής χρεοκοπίας λόγω κουρέματος. Και οι πολιτικοί με τους δημοσιογράφους μάς βομβαρδίζουν νύχτα μέρα με μηνύματα του τύπου “αναμενόμενη εξέλιξη... Το γνωρίζαμε. Δεν είναι τίποτα κτλ...” 

Ένα χρόνο μετά την υπογραφή του μνημονίου 1, τον Μάρτη του 2011, δημοσίευα: (Ώρα μεγάλων πολιτικών αποφάσεων)

“Για να πάρουν έτσι, όλα τον δρόμο τους, που κάποιοι διάλεξαν για μας χωρίς εμάς.. Δεν ξέρω μόνο αν θα υπάρχει και κανείς να ασχοληθεί με το τελευταίο δίλημμα της διαδρομής: 

“Αναδιάρθρωση των χρεών ή άτακτη χρεοκοπία και δραχμή”.. 

Που ίσως τελικά, να ήταν και το ουσιαστικότερο όλων....”

Από τη μία ο λαϊκισμός και από την άλλη ο εκφοβισμός..

Κι όλα μαζί, τυλιγμένα και σερβιρισμένα με κενού περιεχομένου ιδεοληψίες και συναισθηματισμούς...

Καληνύχτα Ελλάδα...

ΥΓ. Ανασκόπηση παλαιότερων αναρτήσεων ή ναρκισσιστική οφθαλμοσκόπηση των τελευταίων δύο ετών, δεν ξέρω.. Ελπίζω μόνο να μην σας κούρασα...

Photo Credit: "Angels in fury" by Jsome1, on Flickr

Και μεσοπρόθεσμο και τανκς... Καληνύχτα μας...

Κατεβάστε όλοι το μεσοπρόθεσμο και απολαύστε... (εδώ)

Αν εφαρμοστεί έστω και το ένα δέκατο από τα παραπάνω, τότε τα σημερινά επεισόδια θα μοιάζουν  με απαλό χάδι... 

Δεν έχουμε δημοκρατία... Τέλος...  

Σε ποια χώρα του κόσμου θα έδιναν εντολή στην αστυνομία να δέρνει παιδιά και ηλικιωμένους.. Σε ποια χώρα του κόσμου θα ράντιζαν με τόνους καρκινογόνων χημικών και  δακρυγόνων ειρηνικούς διαδηλωτές... Και το χειρότερο: Σε ποια χώρα του κόσμου θα άφηναν 5 μαλάκες να σπάνε και να καίνε ανεμπόδιστα, χρόνια τώρα, χωρίς να τους κλείσουν μέσα... 
Μα φυσικά στις φασιστικές, δικτατορικές χώρες.. Ε, λοιπόν, εκεί είμαστε.. 

Για την ακρίβεια, ποτέ η αστυνομία και το κράτος δεν πέταξε την κουκούλα του παρακράτους.. Την άφησαν στην άκρη για να την χρησιμοποιήσουν όταν και όποτε χρειαστεί...

"Δεν έχει ξαναγίνει", φώναζαν οι δημοσιογράφοι.. Μα πως; Το έχω ζήσει ουκ ολίγες φορές.. Το έγραψα και στο προηγούμενο ποστ.. Χρόνια τώρα, οι ειρηνικές πορείες διαλύονταν και οι γνωστοί- άγνωστοι παίζανε κρυφτούλι με την αστυνομία... Ούτε το άσυλο τους προστάτευε, ούτε ο πλούσιος μπαμπάς τους.. Μπορούσαν να τους συλλάβουν... Αλλά ποτέ δεν το έκαναν..

Τι το πρωτόγνωρο συνέβη σήμερα; 

Μια από τα ίδια.....

Περίεργοι και πονηροί καιροί.. 

Να φθάσει στο σημείο το μέγκα, με δεκάλεπτο αποκαλυπτικό ρεπορτάζ, να καταγγέλλει τη σύμβαση των αγώνων Special Olympics, δεν το περίμενα..  


Μάλιστα, οι αμοιβές του υιού της Γιάννας Δεσποτοπούλου (προέδρου της διοργανώτριας επιτροπής), φθάνουν τις 8.000 ευρώ..  

Φυσικά και το κόστος των αγώνων είναι διπλάσιο από τους αντίστοιχους αγώνες άλλων κρατών... Τι νόμιζες; 

Διαβάστε χαρακτηριστικά: 

Όργιο σπατάλης στα Special Olympics την ώρα που η χώρα χρεοκοπεί!

Αλλά που ήταν οι δημοσιογράφοι στο μέγα σκάνδαλο των ολυμπιακών αγώνων;

Τι άλλαξε ξαφνικά και βλέπω ρεπορτάζ στην τηλεόραση, που μόνο στο τροκτικό ή σε άλλα μπλογκς ή σαιτ στο internet θα διάβαζα παλιότερα;

Μήπως το σύστημα τους καταρρέει; 
Μήπως οι δημοσκοπήσεις δεν είναι αυτές που μας δείχνουν; Μήπως προσπαθούν εναγωνίως να αποδείξουν πως υπάρχει ελπίδα στο σημερινό πολιτικο-οικονομικό σύστημα και πως η κακοδιαχείριση κάποιων "κακών" ή "ανίκανων" πολιτικών μάς έφερε ένα βήμα πριν την χρεοκοπία και όχι οι κάθε είδους φοροαπαλλαγές των ημέτερων ή η πλήρης αποβιομηχάνιση της χώρας με τη βούλα της Ευρωπαϊκής Ένωσης... 

Το σύστημα τους καταρρέει.. Προσδεθείτε και "απολαύστε.."

Όσο για το μεσοπρόθεσμα και τα νέα μέτρα...

Ένα έχω να πω: (τραγούδι του mauroprovatos )

Και μεσοπρόθεσμο και τανκς.... 


ΥΓ. Τα σχόλια στο μεσοπρόθεσμο ΔΕΝ είναι δικά μου. 
Για περισσότερες πληροφορίες δείτε εδώ: Εφαρμοστικός νόμος: Ελλάδα δίχως μέλλον, από "Επίκαιρα".


Phot Credit: "Pure Gold", by sarniebill1, on Flickr

Τραγωδία δίχως τέλος.. Οι τηλεφωνικές κλήσεις, η προβοκάτσια και οι επερχόμενες εκλογές

Η απελπισία δε θα σταματήσει στην ελπίδα. Έχει ραντεβού με την Ιστορία για να συναντήσει την αλλαγή....

Η δια τηλεφώνου συζήτηση περί κυβέρνησης συνεργασίας είναι πρωτοφανής στα παγκόσμια χρονικά.. Το να διαρρέουν τα δύο μικρά- "μεγάλα" κόμματα το περιεχόμενο μιας τέτοιας συζήτησης, πολύ πριν επιτευχθεί συμφωνία, είναι αν μη τι άλλο γελοίο...

Δε θέλω να μιλήσω για ανευθυνότητα, λαϊκισμό, ασκήσεις επί χάρτου, αφού πάνω από όλα, το πρόβλημα ήταν και είναι συστημικό- θεσμικό (Τράπεζα, Εταιρεία, Κόμμα). 
Όμως, οι δύο αρχηγοί επιβεβαίωσαν την πολιτική τους ανεπάρκεια, ανεπάρκεια επικίνδυνη ακόμα και για τα συμφέροντα του σημερινού πολιτικο-οικονομικού συστήματος...

Απορώ, έτσι διαπραγματευόταν ο κύριος Παπανδρέου το μνημόνιο 1; Έτσι θα διαπραγματευτεί ο κύριος Σαμαράς το μεσοπρόθεσμο; Τραγωδία...

Το καράβι μπατάρει κι αυτοί αλλού αρμενίζουν... Εκλογές λοιπόν. Η μόνη λύση είναι εκλογές.... 

Αλλά ποιοι πολίτες θα ψηφίσουν και ποιοι πολιτικοί θα ψηφιστούν; Οι πολίτες που ένα χρόνο πριν πίστευαν ότι "λεφτά υπάρχουν", ή οι πολιτικοί που ένα χρόνο μετά θα έχουν εγκαταλείψει τη χώρα...


Τραγωδία δίχως τέλος...
Αυτή η απελπισία, είναι και η μόνη μας ελπίδα!

Η χθεσινή ημέρα ανέδειξε και μια άλλη πραγματικότητα, πέρα από την πολιτική ανεπάρκεια των δύο αρχηγών. Την προβοκάτσια της αστυνομίας και το επικίνδυνο  έργο των μπαχαλάκηδων.. 

Μπορεί να ήρθε το μνημόνιο, μπορεί ο Παπανδρέου να παραιτηθεί, μπορεί η χώρα να πτωχεύσει, αλλά "κρατάει χρόνια αυτή η κολόνια".. 

Στο ίδιο έργο θεατές.. Η διαδήλωση να σπάει στη στιγμή και οι ίδιοι γνωστοί-άγνωστοι να ξεκινούν πετροπόλεμο διαρκείας... 

Θυμάμαι, πριν μερικά χρόνια, μια άλλη μεγάλη διαδήλωση να τελειώνει άδοξα.. Πριν φτάσουμε στον προορισμό μας, δεχόμαστε τόνους χημικών.. Από τα έξι άτομα της συντροφικής παρέας, τα τρία είχαν δεχτεί δακρυγόνο... Χαθήκαμε όλοι, με όλους... τρέχοντας να ξεφύγουμε.. να βρούμε λίγο αέρα να ανασάνουμε.. Κόσμος να χτυπά απελπισμένα κουδούνια των γύρω σπιτιών, κόσμος να μπαίνει σε μαγαζιά, και παιδιά, πολλά παιδιά, εδώ κι εκεί ξαπλωμένα στο οδόστρωμα να κλαίνε...

Μετά από λίγο, όλα ηρέμησαν.. Αφού ξανα-σμίξαμε, κατευθυνθήκαμε σε ένα φιλικό σπίτι. Από εκεί, βλέπαμε όλο το βράδυ τον γνωστό πετροπόλεμο.. Όλο το βράδυ, μέχρι τις πρώτες πρωινές ώρες. Είναι να απορείς... 

Τα χθεσινά γεγονότα μου θύμισαν μια κοσμοϊστορική επιτροπή έτους στο πανεπιστήμιο.. Με τις επιτροπές ποτέ δεν τα πήγαινα καλά... Τότε, συνέβη το εξής παράδοξο. Συμφωνούσαμε ΟΛΟΙ.. Λέγαμε και θέλαμε το ίδιο πράγμα. Η συνειδητοποίηση του, μας σόκαρε... Τότε, σαν ρεύμα να μας χτύπησε.., αρχίσαμε να διαφωνούμε συμφωνώντας.. Να φωνάζουμε συμφωνώντας... Αποτέλεσμα, κάθε παράταξη και μια διαφορετική τελική πρόταση για την ίδια ... πρόταση.... 

Γιατί όπως είπε και ένας φίλος μου, εδώ είναι Βαλκάνια και διακομματική συναίνεση οι Ευρωπαίοι δε θα δουν... Όσο κι αν εκβιάζουν.... 

Ο Σαμαράς της ίδιας νεοφιλελεύθερης πολιτικής με το ΠΑΣΟΚ του Γιώργου, αντί να πανηγυρίζει για τις επερχόμενες ιδιωτικοποιήσεις και να υποστηρίξει μέχρις εσχάτων τις κομματικές του καταβολές, δηλώνει αντι-μνημονιακός... Διαφωνεί συμφωνώντας και συμφωνεί διαφωνώντας... (Τι φοιτητικά δράματα μου ξυπνούν.. δεν περιγράφεται...)

Εκλογές λοιπόν... Αλλά όχι πάλι με  ψέμματα. 

Υπάρχουν δύο δύσκολοι δρόμοι: 

Ο δρόμος των μνημονίων, ο "λάιτ" με τις θεωρίες (επί χάρτου) του Σαμαρά ή ο "πλήρης" με τις πρακτικές (κι αυτές επί χάρτου) του ΓΑΠ. 

Και ο δρόμος της ριζικής-ολικής επαναδιαπραγμάτευσης του χρέους ή και της στάσης πληρωμών. (κι αυτές ακόμα επί χάρτου...). 

Και οι δύο δρόμοι έχουν τις καταστροφικές τους συνέπειες, τα υπέρ και τα κατά τους... 

Ο πρώτος οδηγεί στην βέβαιη εξόντωση... μερικών χιλιάδων συμπολιτών μας και την φτωχοποίηση των υπολοίπων.. Αλλά θα υπάρχουν ακόμα ακριβά εισαγόμενα, ακριβά ρούχα και ακριβές συνοικίες.. Φυσικά για το 1% των Ελλήνων. Οι υπόλοιποι μόνο θα βλέπουν για να μπορούν να ονειρεύονται.... στα πλαίσια μιας καπιταλιστικής κοινωνίας (ζούγκλας..)

Ο δεύτερος οδηγεί σε προσωρινή φτώχεια αλλά πολύ γρήγορα, θα μπορεί να αποφύγει τις οδυνηρές συνέπειες του πρώτου δρόμου, οδηγώντας την χώρα σε ανάκαμψη, όπως αποδεικνύει έρευνα του ΔΝΤ για όλες τις χώρες που χρεοκόπησαν τον τελευταίο αιώνα. Αλλά θα πρέπει να ξεχάσουμε τις όποιες μικρές ή μεγάλες πολυτέλειες της σημερινής ζωής μας και να είμαστε έτοιμοι να χάσουμε και μέρος των υλικών  αγαθών μας...

Ο λαός θα αποφασίσει. Είναι όμως έτοιμος να διαλέξει; Ή πάλι οι προσδοκίες του χθες και η ελπίδα πως δε θα χάσει τίποτα από τον πλούτο και την βολή του σήμερα, θα καθορίσει την επιλογή του;

Είπαμε, εύκολος δρόμος δεν υπάρχει και ποτέ δεν υπήρξε. Αυτός που εξασφαλίζει καλύτερα τα λαϊκά συμφέροντα είναι το ζητούμενο...

Τέλος, υπάρχει και ένας τρίτος αστάθμιστος παράγοντας.. Το διεθνές περιβάλλον... Το ευρώ και η Αμερική... Προτεκτοράτο είμαστε και προτεκτοράτο μας θέλουν... Όμως δε θα μου προκαλέσει εντύπωση αν αποφάσιζαν να μη βοηθήσουν.. ακόμα κι αν είχαμε συναινέσει. Όλοι πλέον κοιτούν τα εθνικά τους συμφέροντα, πάντα το έκαναν... Σε περίοδο μεγάλης κρίσης,  αυτό μεταφράζεται, σε τύμπανα πολέμου που είναι πιθανό να ακουστούν ξανά...

Ίδωμεν.......

Όσο για μένα, η εξεταστική βρίσκεται στον αέρα...

Δεν ξέρω αν θα υπάρχει χρήμα για να τελειώσω ή Πανεπιστήμιο για να εξεταστώ.(αλήθεια, τι είναι χειρότερο...) Μεταξύ σοβαρού και αστείου, εδώ μας έφθασαν...

Άλλη μια τραγωδία... μπροστά στις τόσες γύρω μου..

Αυτή η απελπισία, είναι και η μόνη μου ελπίδα!

Γιατί κύριοι βουλευτές αντιδράτε με την την οργή του κόσμου και μιλάτε για δήθεν απειλή της δημοκρατίας; Στο πτώμα της δημοκρατίας πολλοί ασέλγησαν και ασελγούν ακόμη. Ατιμώρητα και ανεύθυνα. 

Όλα τα δίκια να είχατε, (και συμφωνώ, οι καιροί είναι επικίνδυνοι), δε σας δίνει κανένας το δικαίωμα να καταδικάζετε τις ζωές μας σε φυσική εξόντωση.. Ειδικά, όταν το έγκλημα γινόταν κατ' εξακολούθησιν ...  

Σε μια μάνα που δεν έχει να ταΐσει τα παιδιά της, να μιλήσετε για δημοκρατία... 

Συγκρίνετε το δικό σας (αλαζονικό) δίκιο, με τη δική της (κατάφωρη) αδικία.. και ίσως δείτε κι εσείς την αλήθεια... 

Ότι η πολιτική σας, τόσα χρόνια, υπονόμευσε και τελικά σκότωσε την όποια δημοκρατία.. 

Η απελπισία δε θα σταματήσει στην ελπίδα.
Έχει ραντεβού με την Ιστορία για να συναντήσει την αλλαγή....

Photo Credit: "Hope_in_a_better_future", by Massimo Valiani, on Flickr

Τι πετύχαμε και τι μπορούμε να πετύχουμε, εμείς οι αγανακτισμένοι

Σε ένα κόσμο όμως που την εξουσία ελέγχουν οι εταιρίες και το χρήμα διακινούν οι τράπεζες... 

Σε ένα κόσμο που τα κράτη, χωρίς ίδιους πόρους, βαθιά χρεωμένα, παίρνουν τον ρόλο της εκτόνωσης των λαϊκών μαζών...

Σε ένα περιβάλλον με άλλα λόγια, ψευδεπίγραφης δημοκρατίας, 

το να υπερασπιστείς ΜΟΝΟ τη μη αναθεώρηση ενός άρθρου, είναι  μεγάλη βλακεία...

Με αφορμή το προηγούμενο άρθρο, Είμαι και εγώ αγανακτισμένος..

όπου αναφέρθηκα στις φοιτητικές κινητοποιήσεις για το νόμο-πλαίσιο και τη μη ιδιωτικοποίηση των πανεπιστημίων, συγκρίνοντας την εμπειρία του χθες, με τις προκλήσεις των σημερινών καιρών, έχω την ανάγκη να εξηγήσω τι πετύχαμε τότε και τι μπορούμε να πετύχουμε, σήμερα, ως αγανακτισμένοι.

Τότε,

το κυρίαρχο αίτημα, ήταν η μη αναθεώρηση του άρθρου 16.

Παλέψαμε για τον δημόσιο χαρακτήρα της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης και τα καταφέραμε. Αυτό το αίτημα, συσπείρωσε πλήθος φοιτητών, ανεξαρτήτου κομματικής ταυτότητας και ιδεολογίας. Αποτέλεσμα, η ριζοσπαστικοποίηση μικρής μερίδας φοιτητών. Έγιναν συνελεύσεις σε σχολές, που ποτέ δεν είχαν ξαναγίνει τα τελευταία δέκα χρόνια! Άπειρες συζητήσεις, πορείες, ψηφίσματα που ξέφευγαν από το αρχικό αίτημα μας.

Εντούτοις, θα ήμουν αφελής αν  έλεγα πως τα παραπάνω αποτέλεσαν μια τεράστια νίκη του φοιτητικού κινήματος και άλλες βαρύγδουπες δηλώσεις ή σκέψεις αυτο-ικανοποίησης. Η πραγματικότητα είναι πως τα κόμματα (και κυρίως το ΠΑΣΟΚ, με την αποχώρηση του από την αναθεώρηση του συντάγματος), αναγκάστηκαν σε αναδίπλωση.

Θα επανέλθουν στην πώληση των πανεπιστημίων, μελλοντικά.. Δεν τους πείσαμε, πως θα μπορούσαμε άλλωστε... Ούτε τους αλλάξαμε.

Ακόμα, στις επόμενες εκλογές, οι συσχετισμοί δυνάμεων εντός πανεπιστημίων δεν άλλαξαν δραματικά. Πρώτη η ΔΑΠ, δεύτερη η ΠΑΣΠ, με διαφορά.

Το πως ωφεληθήκαμε, έχει να κάνει με το πως βλέπει κανείς τα πράγματα. Για μένα, η δημόσια τριτοβάθμια εκπαίδευση διασφαλίστηκε και ένα μέρους του κόσμου ριζοσπαστικοποιήθηκε. Το θεωρώ πολύ σημαντικό. Για κάποιον άλλο, μπορεί να μη σημαίνει τίποτα.

Δε μπορώ να μεταφέρω, επακριβώς, το κλίμα της εποχής, τις σκέψεις και τα συναισθήματα που μας κατέκλυζαν. Ήταν μια παραζάλη, ένα πρωτόγνωρο αίσθημα. Κι όπως έχω γράψει και παλιότερα:

"Έχοντας ζήσει τις καταλήψεις των πανεπιστημίων επί Γιαννάκου, τότε που κάθε μέρα το Πανεπιστήμιο έσφυζε από εκδηλώσεις, πάρτι, συζητήσεις, τότε που οικιοποιηθήκαμε τον χώρο του, τότε που για πρώτη και μόνη φορά δε θέλαμε να το κάψουμε, κατάλαβα πως μια αλλαγή, μια μεγάλη αλλαγή νοοτροπίας γεννήθηκε μέσα μας.
Σαν να ξαναγεννήθηκα!

Συναισθήματα μαζικότητας, αδελφοποίησης κι αφύπνισης. Από ανθρώπους που ποτέ δεν το περίμενες. Κάθε άλλη, αντίθετη στους αγώνες μας, άποψη, φάνταζε εντελώς γελοία και βλακώδης…

(Από τον Δεκέμβρη έχω έντονες αναμνήσεις αλλά όχι τα παραπάνω συναισθήματα, μάλλον γιατί το Πανεπιστήμιο ήταν κλειστό, “άδειο”, ενώ οι δρόμοι μύριζαν ξύλο
και δακρυγόνο)."

Αδυνατώ να το περιγράψω με λόγια..

Πιστέψτε με, είδα ανθρώπους, έστω λίγους.., που δεν ήξεραν τι σημαίνει δημόσια παιδεία και υγεία, που ψήφιζαν ότι τους έλεγαν οι γονείς τους, που δεν έβλεπαν ειδήσεις παρά μόνο μεσημεριανές εκπομπές, να γίνονται μπροστάρηδες στις πορείες και στις συζητήσεις. Κάποιοι εξ αυτών, άλλαξαν ρώτα, άλλοι έγιναν αναρχικοί, άλλοι οργανώθηκαν στην Αριστερά και κάποιοι, ναι, ξαναγύρισαν στα σπίτια τους..

Αυτό που φωνάζουν οι παλιοί, στο "δρόμο γεννιούνται οι συνειδήσεις", είναι πέρα ως πέρα αληθινό. Η αλλαγή του τρόπου ζωής και η αντίληψη ποιοι είμαστε και που θέλουμε να πάμε, για μένα, αποτέλεσε τη μεγαλύτερη νίκη μας. Έστω και αν συνέβη στη μειοψηφία, έστω και αν τίποτα, φαινομενικά δεν άλλαξε.

Με συγχωρείτε αν τα παραπάνω λόγια είναι υποκειμενικά ή κρύβουν ένα βαθμό αυτο-ικανοποίησης (για κάτι που για πολλούς δεν είναι αρκετό, αφού θα πουν, "τίποτα δεν άλλαξε"). Αυτά έζησα, αυτά καταθέτω....

Η ιδιωτικοποίηση των πανεπιστημίων, πάντως προχώρησε και προχωρά από την πίσω πόρτα και χωρίς την αναθεώρηση του άρθρου 16. Ιδιωτικοοικονομικά κριτήρια κτλ. Εκεί ναι, αποτύχαμε. Αφού το αίτημα για δημόσια παιδεία- υγεία, ενός μίνιμουμ επιπέδου απαιτεί πολλά χρήματα...

Σε ένα κόσμο όμως που την εξουσία ελέγχουν οι εταιρίες και το χρήμα διακινούν οι τράπεζες... 

Σε ένα κόσμο που τα κράτη, χωρίς ίδιους πόρους και βαθιά χρεωμένα, παίρνουν τον ρόλο της εκτόνωσης των λαϊκών μαζών... 

Σε ένα περιβάλλον με άλλα λόγια, ψευδεπίγραφης δημοκρατίας,

το να υπερασπιστείς ΜΟΝΟ τη μη αναθεώρηση ενός άρθρου, είναι βλακεία...

Ελπίζω, το ίδιο λάθος να μην κάνουν και οι αγανακτισμένοι του Συντάγματος... Ωστόσο, όπως έγραψα και παραπάνω, η ριζοσπαστικοποίηση μιας μερίδας κόσμου είναι αναπόφευκτη και αυτό από μόνο του είναι πολύ μεγάλο κέρδος και μακάρι να καταλήξει σε κάτι ουσιαστικότερο και σημαντικότερο..

Σήμερα,

η αγανάκτηση δε φτάνει και δε θα είναι ποτέ αρκετή..

Το κυρίαρχο αίτημα είναι ΑΜΕΣΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΤΩΡΑ.

Ωστόσο, αν δε συγκεκριμενοποιηθεί, δε θα φέρει καμία ουσιαστική αλλαγή.

Με γνώμονα τον τρόπο που αντιλαμβάνομαι τον κόσμο μας:

1. Δεν είναι κρίση αξιών, είναι κρίση θεσμών...

Δεν έχουμε να κάνουμε με κλέφτες πολιτικούς ή μοχθηρούς κερδοσκόπους. Δεν είναι δηλαδή ζήτημα ηθικής... Οι κερδοσκόποι είναι ένας συγκεχυμένος όρος μαζικής κατανάλωσης. Οι κερδοσκόποι είναι επενδυτές υψηλού ρίσκου και όχι κακοί άνθρωποι... Οι πολτικοί είναι δέσμιοι του σημερινού συστήματος, υπεύθυνοι να τετραγωνίζουν τον κύκλο.. χρησιμοποιώντας οικονομικά και νομικά εργαλεία που τους ευνουχίζουν. Δεν είναι κλέφτες ή παλιάνθρωποι...

Στους παραπάνω θα βρεις και τα λαμόγια, θα βρεις και τους διεφθαρμένους, θα βρεις και τους κερδοσκόπους τύπου Goldman Sachs που έδρασαν και δρουν στο παρασκήνιο με μίζες, βαλίτσες και παραθυράκια.

Αλλά ας μην αυταπατάστε, η συντριπτική πλειοψηφία του χρέους γεννήθηκε από τα σημερινά οικονομικά και πολιτικά εργαλεία του κόσμου, της Ευρώπης και της χώρας μας.

Όταν δε μπορείς να φορολογήσεις τις επιχειρήσεις, γιατί θα μεταναστεύσουν, χωρίς κόστος, σε γειτονικές χώρες, όταν θεωρείς πως η ιδιωτικοποίηση των πάντων συμφέρει την οικονομία, όταν επιλέγεις ένα σκληρό και μη ανταγωνιστικό ευρώ, όταν η παγκόσμια οικονομία είναι κατά 60% χρηματοπιστωτική (δηλαδή φούσκα..) και 40% παραγωγική, όταν οι τράπεζες δανείζουν με τόκο, άρα δημιουργούν χρέος και χρήμα από το μηδέν, ε τότε, φτάνεις σε κρίσεις και υφέσεις σαν τη σημερινή.

Οι υπάρχουσες δομές, με προμετωπίδα το σημερινό χρηματοπιστωτικό σύστημα είναι η αιτία της κρίσης και όχι η ηθική των ανθρώπων και η υποτιθέμενη ροπή τους στην κλεψιά και το χρήμα.

Στον μεσαίωνα υπήρχε η θρησκεία και ο βασιλιάς, σήμερα υπάρχει η Τράπεζα και η Εταιρία...

2. Οι πολιτικοί δεν είναι ένοχοι γιατί τα "φάγανε", οι πολιτικοί είναι ένοχοι γιατί  στηρίζουν τις τράπεζες και όχι τους Πολίτες.  

Δεν είναι ένοχοι γιατί προσπάθησαν να λύσουν την κρίση αλλά ένοχοι γιατί για την επίλυση της κρίσης, χρησιμοποίησαν τα ίδια εργαλεία και τους ίδιους θεσμούς που γεννούν τις κρίσεις....

Η συγκεκριμένη πολιτική και οι ορισμένοι πολιτικοί που υποστήριξαν αυτή την πολιτική, είναι ένοχοι και καταδικαστέοι..

3. Δεν είναι η Αντιπροσωπευτική Δημοκρατία η μόνη Δημοκρατία.. 

Υπάρχει και η Λαϊκή Δημοκρατία (όχι όμως όπως την γνωρίσαμε στον υπαρκτό σοσιαλισμό, με ένα κόμμα εξουσία).

Στον σημερινό κόσμο, ο Θεσμός του Πολίτη και της Λαϊκής Συνέλευσης ή ο Θεσμός της Γειτονιάς χωρίς αντιπροσώπευση, δεν έχει κανένα ρόλο..

Το πως θα αποκτήσει ρόλο είναι το ζητούμενο. Το πως θα αλλάξει η αντιπροσώπευση και η διαδικασία εκλογής είναι το ζητούμενο.

4. Δεν είναι η Εταιρεία το πρόβλημα, αλλά η "περιορισμένης ευθύνης", κατοχυρωμένη και νόμιμη λειτουργία της.

Δεν είναι η Εταιρεία το πρόβλημα, αλλά η λογική του κέρδους και της ατομικής ιδιοκτησίας που τη διέπει.

Η Εταιρεία γίνεται πρόβλημα γιατί ακολουθεί τους παραπάνω κανόνες και υπακούει μόνο σ' αυτούς με την ανοχή της Πολιτείας, των Πολιτικών και των Πολιτών της.

4. Δεν είναι το έλλειμμα πρόβλημα, ούτε και δείκτης ανάπτυξης μιας χώρας. Δεν είναι η ανάπτυξη το ζητούμενο. Πρόβλημα είναι η Ανεργία και η Φτώχεια. Ζητούμενο η παγκόσμια εξάλειψη τους.

Γι' αυτά και άλλα πολλά, όταν ακούτε για ανάπτυξη, όταν ακούτε για επαναδιαπραγμάτευση, όταν σας πουν για αλλαγές και πλούτο, μην τους ακούσετε, "θα σας πουλήσουν..".

Κι εγώ να ήμουν κυβέρνηση, εσύ, ακόμα και το ΚΚΕ, δε θα πετυχαίναμε τίποτα περισσότερο, αν δεν αλλάζαμε τους θεσμούς και τα πολιτικο-οικονομικά εργαλεία που μας έφεραν εδώ. Μόνο που αυτοί οι θεσμοί, δηλαδή το τραπεζικό σύστημα, η εταιρική λειτουργία και η αντιπροσωπευτική δημοκρατία, οι θεσμοί-ιερατεία του καπιταλιστικού συστήματος, βρίσκονταν και βρίσκονται στο απυρόβλητο.

Photo Credit: "Empire State Pigeon", by ZeroOne, on Flickr