Ψυχικό τραύμα

Πριν μερικά χρόνια, σε ένα εγχειρίδιο παιδοψυχολογίας, έτυχε να διαβάσω τις παρακάτω γραμμές που ακόμα και σήμερα στοιχειώνουν τις σκέψεις μου..

Είναι από εκείνες τις φράσεις που ακούς μια φορά και μένουν για πάντα βαθιά μέσα σου..


"Τραύμα δεν είναι ένα δυσάρεστο γεγονός που συνέβη κάποτε και προκάλεσε ή ακόμα προκαλεί έντονες συναισθηματικές αντιδράσεις. Τραύμα είναι να βιώνεις το γεγονός ξανά και ξανά...ο τραυματικός τρόπος να αναβιώνεις μια θλιβερή πραγματικότητα, ο τραυματικός τρόπος να ζεις..."

Πόσο δίκιο έχει! Η ερμηνεία των ψυχικών τραυμάτων υπερβαίνει την κοινή άποψη που λανθασμένα ταυτίζει το τραύμα με ένα και μόνο συμβάν...

Κάθε άλλο. Χωρισμός, θάνατος, απώλεια φίλων ή εργασίας, δεν τραυματίζουν, δεν πονούν...αλλά η βιωματική τους επανάληψη στο παρόν και το μέλλον τα μετατρέπει σε αγιάτρευτες πληγές, που χάσκουν μόνιμα μέσα μας...


Η δύναμη του χρόνου και η αναγωγή στο όλον είναι οι καθοριστικοί παράγοντες που συντελούν στη μετατροπή ενός μεμονωμένου και στιγμιαίου συμβάντος( για τους περισσότερους) σε έναν μόνιμο και διαρκή ψυχικό πόνο (για κάποιους)..

Ο χρόνος...Το παρελθόν, με αφετηρία ένα θλιβερό γεγονός, δίνει μυθικές και παράξενες διαστάσεις, παραμορφώνοντας την ανάμνηση και μετατασχηματίζοντας την, αργά και σταθερά, σε κάτι απόκοσμο, αποκρουστικό και άσχημο....
Για να έρθει το 'απώτερο' παρόν, να διαγράψει πλήρως την ανάμνηση του γεγονότος ή τις περισσότερες φορές να το θεωρεί σαν κάτι ξεχασμένο και υποτιμημένο (η 'δύναμη' του εγώ...).Όμως αυτό είναι πάντα εδώ, μαζί μας...

Το όλον... Όλα τα παραπάνω να μπλέκονται , να αλληλεπιδρούν συνεχώς με τα άλλα γεγονότα της ζωής μας. Πόσο σημαντικό είναι ένα δίχτυ προστασίας, το ομαλό περιβάλλον, ο κόσμος που δε διασπά αλλά αγκαλιάζει και στηρίζει, προσέχοντας μήπως ξεριζωθεί η ελπίδα και χαθεί η ισορροπία. Αν κι άλλα δυσάρεστα γεγονότα προκύψουν, τότε συναθροίζονται οι καταστάσεις, γιγαντώνονται πολλαπλασιαστικά τα αρνητικά συναισθήματα και ένα θλιβερό γεγονός ίσως γίνει αβάσταχτο.

Ο χρόνος, λοιπόν, δεν είναι ποτέ γραμμικός και το παρελθόν θα καθορίζει πάντα τα μελλοντικά μας βήματα... Ταυτόχρονα, ένα χαρούμενο, υγιές παρόν και η ελπίδα ενός καλύτερου εργασιακού, κοινωνικού ή προσωπικού μέλλοντος, έρχεται να τροποποποιήσει θετικά το παρελθόν και να εκτονώσει τις άσχημες 'στιγμές' του.

Το 'όλον', με τη σειρά του, είναι συνάθροιση πολλών μικρών καθημερινών καταστάσεων και συναισθημάτων Όλα αυτά αποκτούν μια νέα μορφή ανάλογα με το παρελθόν( όπως το μεταφράζουμε σήμερα...), το παρόν και την προοπτική στο μέλλον (ιδωμένο κι αυτό με τη μυωπική ματιά του σήμερα).

Συνέχεια... Άμυνες και ψυχικές συγκρούσεις...

Άμυνες και ψυχικές συγκρούσεις

Πολύπλοκα και απύθμενα... δυστυχώς, τα ψυχικά φαινόμενα, δεν είναι φυσικά γεγονότα και δεν μπορούν εύκολα να μελετηθούν.
Οι παράγοντες--μεταβλητές που αλληλεπιδρούν είναι και αστάθμιστοι και αναρίθμητοι...
Όμως, συναντάμε κι εδώ κάποιους 'νόμους' ή θεωρίες αν προτιμάτε..
Στη Φυσική, εξάλλου, όπως την ξέρουμε σήμερα, πάλι για θεωρίες μιλάμε που αποδεικνύουν μερικά φαινόμενα σε κλειστά ελεγχόμενα περιβάλλοντα..

Έτσι και η ψυχολογία... με τον πατέρα της Froyd και την κλασική ψυχανάλυση... ερμηνεύει τα ψυχικά τραύματα μέσα από το πρίσμα των ψυχικών συγκρούσεων και των φυσιολογικών μηχανισμών άμυνας.


Ψυχικές συγκρούσεις δημιουργεί κάθε δυσάρεστο γεγονός. Ο 'φυσιολογικός άνθρωπος' (μη ψυχωτικός... βαριά σχιζοφρενής, κατατονικά καταθλιπτικός, με απο-προσωποποίηση και απο-πραγμάτωση), επιλύει κάθε του πρόβλημα με δύο τρόπους.
Άμεσα, με συνειδητή λήψη αποφάσεων στο παρόν ή στο μέλλον και έμμεσα, με τη βοήθεια των ψυχικών μηχανισμών άμυνας.


Όταν μιλάμε για μηχανισμούς άμυνας αναφερόμαστε σε κάθε υποσυνείδητη πράξη που αποσκοπεί στην ασυνείδητη μετατόπιση της λύσης του προβλήματος, και των συναισθημάτων που αυτό γεννά, στο μέλλον, αλλά και στην όσο το δυνατόν μεγαλύτερη εκτόνωση του άγχους,στο παρόν.

Πρόκειται για μια σοφή φυσική αντίδραση του ανθρώπου σε κάθε μορφή stress, όπου το Εγώ δεν μπορεί να αντεπεξέλθει και γι' αυτό αναβάλλει προσωρινά την επίλυση.
Παραδείγματα τέτοιων μηχανισμών άμυνας? Πολλά.. Απώθηση, συνειδητή καταπίεση, συνταύτιση (μια χήρα που κλαίει στην κηδεία ενός αγνώστου...), αναπλήρωση (ένας κοντός μιλά με δυνατή φωνή..).

Μη νομίζεται πως δε συμβαίνουν σε όλους μας. Είναι μια φυσική αντίδραση, όπως το χιούμορ.. Τις περισσότερες φορές και για τους περισσότερους από εμάς, εντελώς ασυνείδητα, στο άμεσο μέλλον, δίνεται μια πλήρη εκφόρτιση του άγχους (=οριστική λύση).


Αν όμως η κατάσταση παραταθεί, τότε δυστυχώς το άτομο αρχίζει να αποκτά μια άκαμπτη 'μη φυσιολογική συμπεριφορά', οδηγώντας στην εκδήλωση ήπιας ψυχοπαθολογικής συμπτωματολογίας. Δηλαδή στην εγκατάσταση νευρώσεων (κρίσεις πανικού, φοβίες, υστερίες, ψυχαναγκασμοί κλπ) και ίσως στους εφήβους διαταραχών προσωπικότητας (δραματική, μεταιχμιακή κλπ).

Ας αναλογιστούμε ένα 'τραυματικό γεγονός', με βάση την προηγούμενη ερμηνευτική προσέγγιση(π.χ. χωρισμός γονέων). Καταλαβαίνουμε, τώρα, το μέγεθος των ψυχικών συγκρούσεων του ατόμου, τον πόνο, την ανάγκη εκτόνωσης και ίσως την εκδήλωση μιας νεύρωσης..


Θα μου πείτε, αυτά υποστηρίζει η ψυχανάλυση... Και θα έχετε δίκιο, αφού σήμερα παρόμοιες καταστάσεις θεραπεύονται με συμπεριφορικές και γνωστικές παρεμβάσεις.

Όμως, η σύγχρονη ψυχολογία, αποδέχεται και προσπαθεί να συγκεράσει όλες τις υπάρχουσες ψυχοθεραπευτικές θεωρίες. (ψυχανάλυση: εγώ--ασυνείδητο--ενορμήσεις, συμπεριφορική: εξαρτημένα αντανακλαστικά νευρικά κυκλώματα--επαναλαμβανόμενες αντανακλαστικές συμπεριφορές, γνωστική: παρεμβολή της σκέψης ανάμεσα στο ερέθισμα και την αντίδραση--συμπεριφορά, η δύναμη του γνώθις εαυτόν)


Τέλος, επανερχόμενος στην παιδοψυχολογία αναφέρω μια προσωπική ιστορία..
Πρωτοχρονιά,θα κόβαμε τη βασιλόπιτα και δυο παιδιά όλο λαχτάρα να προσμένουν το φλουρί. Όλο γι' αυτό συζητούσαν... Η μητέρα τους, πολύ σοφά, έβαλε δύο φλουριά αλλά και ένα τρίτο, που όποιος το κέρδιζε θα έπαιρνε ακόμη ένα δώρο. Κανένα τους δεν έτρωγε, μόνο όλο ψάχνανε και ψάχνανε το τρίτο φλουρί, αυτό με το δωράκι, αφού είχαν βρει τα δυο δικά τους.

Η μοίρα θέλησε στη μητέρα τους να το δώσει.
Το ένα παιδάκι ξεσπά σε κλάματα, λυγμούς, γεμάτα πόνο και παράπονο... Οι ενήλικοι του τραπεζιού λυγίσανε..."κρίμα'', ξεφωνίσαμε όλοι μαζί, αν κι από μέσα μας, όλοι μας κλαίγαμε... Όχι για το 'δωράκι' που χάσαμε, αλλά για τις αμέτρητες ματαιώσεις και τις αναρίθμητες επιθυμίες που σκοτώσαμε...


Βλέπετε, τα παιδιά δεν διαθέτουν ακόμη το ισχυρό Εγώ ενός ενήλικα. Η επιθυμία τους υπερισχύει των ανώριμων παιδικών μηχανισμών άμυνας.. Αλλά, ψυχική ισορροπία δεν επέρχεται ούτε στην ενήλικη ζωή, γιατί τότε, οι επιθυμίες είναι αυτές που υποχωρούν πλήρως στις ανάγκες των άλλων..

Συνέχεια από... Ψυχικό τραύμα...

Οικονομική κρίση. Μια εναλλακτική προσέγγιση

Η σημερινή κυβέρνηση βρίσκεται αντιμέτωπη με  μεγάλα οικονομικά προβλήματα... Ο ρόλος και το έργο της δεν αφορά (δυστυχώς) την αλλαγή του σάπιου συστήματος. 
Αλλά το πώς θα επιλύσει τρέχοντα ζητήματα, όπως οι συντάξεις, οι μισθοί, η φορολογία και η αναδιανομή εισοδήματος.

Στην πολιτική του συγκεκριμένου, το μεγαλύτερο πρόβλημα εστιάζεται στο δημοσιονομικό χρέος. 

Για την κάλυψη των κρατικών υποχρεώσεων (και όχι μόνο..), αντλούμε κεφάλαια κατά το ήμισυ από φόρους (έμμεσους και άμεσους). Και για τα υπόλοιπα χρέη, καταφεύγουμε στο δανεισμό (50% των ..εσόδων μας).

Επιπλέον, επειδή τα έσοδα δεν επαρκούν, (αυξημένες δαπάνες, φοροαπαλλαγές, φοροδιαφυγή) και οι τόκοι των δανείων συνεχώς αυξάνονται, καθυστερούσαμε ή πλαστογραφούσαμε, εδώ και καιρό, τα χρέη μας... Δημιουργική λογιστική των τελευταίων κυβερνήσεων.

Ο λαϊκισμός του ΠΑΣΟΚ φάνηκε στην απογραφή της Ν.Δ. το 2004... ενώ ο λαϊκισμός της Ν.Δ., αφορούσε το έλλειμμα του 12,4% και την ενσωμάτωση στο δημόσιο χρέος των κρατικών οφειλών στα νοσοκομεία!!! Γι' αυτό μάς θεωρούν αναξιόπιστους, ψεύτες και πλαστογράφους στην Ευρώπη...

Με την κρίση και την άνοδο του spread ομολόγων το κόστος δανεισμού εκτινάχθηκε. Και εγένετο, ελληνική κρίση.....

Μια ενδιαφέρουσα και αρκετά προοδευτική πρόταση, διατύπωσε ο Παπαδημούλης σε εκπομπή της ΝΕΤ (συνοψίζει διάφορες εναλλακτικές προτάσεις οικονομολόγων): 

• Το κράτος να στραφεί στον εσωτερικό δανεισμό από τους μεγαλο-καταθέτες! Μέχρι σήμερα, δανείζεται από τις ελληνικές τράπεζες με επιτόκιο 4-5%, τη στιγμή που αυτές αγοράζουν φθηνό ευρωπαϊκό χρήμα (από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα) με επιτόκιο 1%... Θα μπορούσε λοιπόν να απευθυνθεί στους ιδιώτες καταθέτες, που λαμβάνουν το πολύ 2% από τις τράπεζες και να τους προτείνει αγορά κρατικών ομολόγων με αποδόσεις 3-4%. Κερδισμένοι: Το κράτος που θα δανειστεί φθηνότερα, οι ιδιώτες που θα κερδίζουν περισσότερα! Χαμένοι, μόνο οι τράπεζες.... Θα το κάνουν? 
  

• Να πιέσουμε για την έκδοση ενός Ευρω-ομολόγου! Έτσι, πάλι θα δανειζόμαστε πολύ φθηνότερα και θα αποφεύγουμε τα κερδοσκοπικά παιχνίδια... Οι ισχυροί της Ευρώπης, όπως η Γερμανία, θα επιβαρυνθούν Θα το δεχτούν? Θα μπορέσουμε να τους ξεπληρώσουμε?
  
  
• Η Ελλάδα έχει τα πρωτεία στην οικονομική ανισότητα του πληθυσμού της. Το 10% των πλουσιότερων εισοδημάτων, καλύπτει το 20% του ΑΕΠ! Το 10% των χαμηλότερων εισοδημάτων, αφορά μόλις το 2%... Δεκαπλάσια διαφορά μισθού... Με μια ορθολογικότερη και δικαιότερη φορολογία, αρκεί να εισπράξεις το 2% των πλουσίων για να πετύχεις διπλάσια εισοδήματα των φτωχών! 
  

Την πτώχευση και την προσφυγή στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο μπορεί να την αποφύγουμε...
Η αχαλίνωτη όμως παγκόσμια αγορά είναι εδώ. Χειρότερη και πιο ανεξέλεγκτη... 
 

Συνέχεια από... Οικονομική κρίση. Τι πήγε στραβά...

Οικονομική κρίση. Τι πήγε στραβά

Ανεργία, ακρίβεια, ελάττωση της αγοραστικής δύναμης.. 

Ελλείμματα, υπερδανεισμός, αρνητικός ρυθμός ανάπτυξης..

Η κατάσταση της ελληνικής οικονομίας είναι κρίσιμη. Πάντα ήταν...

Όταν όμως ο ίδιος ο Πρωθυπουργός θέτει ζητήματα εθνικής κυριαρχίας και κρατικής βιωσιμότητας, τότε τα πράγματα έγιναν πολύ χειρότερα...

Τίς φταίει? 

Κάποιοι μιλούν για το τεράστιο Δημόσιο, την κακοδιαχείριση, τις μίζες και τη διαφθορά..
Κάποιοι άλλοι για τη διεθνή χρηματοπιστωτική κρίση, την ανεξέλεγκτη αγορά, τη φιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση και τον άδικο καπιταλισμό...
Όλοι έχουν δίκιο... Είναι και τα δύο..

Από τη μια, οι εγχώριοι παράγοντες:

• πελατειακές και ρουσφετολογικές σχέσεις μετατρέπουν το Δημόσιο σε έναν γιγάντιο αντιπαραγωγικό οργανισμό. Συμβασιούχοι σε καθεστώς ομηρίας, σύμβουλοι με παχυλούς μισθούς, δεκάδες αχρείαστα golden boys. Με ελλείψεις σε δασκάλους και νοσηλευτές... με πολλαπλάσιους υπαλλήλους στα γραφεία και τις επιτροπές...

• ληστρικές και αποικιοκρατικές συμπράξεις δημοσίου--ιδιωτικού τομέα. Ο κάθε δρόμος, το κάθε μέσο μεταφοράς, το κάθε έργο κοστίζει τουλάχιστον διπλάσια σε σύγκριση με τα άλλα ευρωπαϊκά κράτη

• τράπεζες και μεγάλες επιχειρήσεις στη λογική των καρτέλ, συρρικνώνουν τα εισοδήματα. Η διαπλοκή κομμάτων--αγοράς είναι πρωτόγνωρη οδηγώντας σε σκάνδαλα και φοροαπαλλαγές Ανοχή και συνδιαλλαγή του πολιτικού κόσμου και των δικαστών σην ολοφάνερη καταστρατήγηση του ελεύθερου ανταγωνισμού..

Από την άλλη, οι διεθνείς οικονομικές συνθήκες:

• δάνεια και πιστωτικές κάρτες συντηρούσαν την υπερπαραγωγή προϊόντων, την ξέφρενη ανάπτυξη και τον υπερκαταναλωτισμό. Ένα διατραπεζικό πρόβλημα ρευστότητας σε μία επενδυτική αμερικανική τράπεζα ήταν αρκετό για να βυθιστούν όλες οι οικονομίες του κόσμου στην ύφεση

• φούσκες, άυλη χρηματιστηριακή οικονομία και κερδοσκοπικά παιχνίδια, δημιουργούν ένα μη ρυθμιζόμενο οικονομικό περιβάλλον.

• η συσσώρευση κεφαλαίων και η υιοθέτηση ενός παράλογου οικονομικού μοντέλου ανάπτυξης δημιουργούν μεγάλες κοινωνικές ανισότητες. Οι αγορές γίνονται όλο και πιο αδίστακτες, τη στιγμή που οι πολιτικοί και το κράτος αδυνατούν να παρέμβουν. Η κοινωνία, το ευρωπαϊκό κοινωνικό κράτος και τα εργασιακά δικαιώματα συνθλίβονται κάτω από παγκόσμιους νόμους των πολυεθνικών. Ο καπιταλισμός δε διορθώνεται..

Συνέχεια... Οικονομική κρίση. Μια εναλλακτική προσέγγιση...

"Ψυχή βαθιά", παππούλη μου...

Ο κόσμος χωρίστηκε από τρεις μεγάλους(Αγγλία, ΗΠΑ, ΕΣΣΔ)... 

Η Ελλάδα ανήκει στη Δύση, μάς λένε...

Η γερμανική κατοχή έληξε.
Κι ο Δημοκρατικός στρατός... με τον τεράστιο οπλισμό του , έχει την ευκαιρία να κηρύξει τη χώρα "λαϊκή δημοκρατία".
Κανείς δεν το ήθελε και κανείς δε θα βοηθούσε...

Ύστερα Δεκεμβριανά, Βάρκιζα, παράδοση οπλισμού. Η πλάστιγγα έγειρε...

Η Ιστορία είχε πάρει τις αποφάσεις της...

Οι Ρώσοι ποτέ δε θα βοηθούσαν γιατί διαλέξαν... άλλες χώρες να προστατέψουν

Μόνο οι Άγγλοι θα επέμβαιναν..

Εθνικός στρατός ("οι Άλλοι") οργανώνεται...

Λαϊκή δημοκρατία της Μακεδονίας, Σταλινισμός και Ρωσικά συμφέροντα οι μεν,

Μαυραγορίτες, κουκουλοφόρους, δοσίλογους των ναζιστικών κατοχικών δυνάμεων, οι δε...

"Που ακούστηκε αυτό: Έλληνες να πολεμάνε Έλληνες.."

2 κυβερνήσεις-2 ιδεολογίες. Στη μέση ο λαός μας...

Πόνος κι Αίμα, Εκδίκηση κι Οργή. Προδοσία.

Όλοι, με τη βία ή το ψέμα, έπαιρναν θέση.. διάλεγαν στρατόπεδο...
 

Αντάρτης, ο παππούς μου.

Υπάρχει ένα βιβλίο, κάπου φυλαγμένο στο πατρικό μου.

Η προσωπική του Ιστορία.

17 χρονών το 1946 εντάσσεται στο Δημοκρατικό Στρατό. Υπηρέτησε σύνδεσμος μεραρχιών. Από τους πρώτους που εισέβαλαν στο Καρπενήσι. (Κατάληψη Καρπενησίου 1949)

Βλέπω αγγλικά αεροπλάνα να εφοδιάζουν τον Εθνικό Στρατό, αφηγείται...

Η Ιστορία έγραψε "στη διάρκεια των μαχών καταρρίφθηκε αεροπλάνο και σκοτώθηκε ο Αμερικανός στρατιωτικός που επέβαινε σ' αυτό, Εντνερ Σέλντεν.."

Κι οι Ρώσοι άφαντοι....

Φρικιαστικές ιστορίες...Πόλεμος...

Όταν τα στρατεύματα υποχωρούσαν προς βορρά, απομακρύνεται και χάνεται μαζί με 3 συντρόφους. Κοντά οι "εχθροί". Χειμώνας, περνούν ποτάμια για να μην τους δουν. Ο ένας κρυολόγει και βήχει συνεχώς. Δεν τον ξαναείδαν.... Τι ακριβώς συνέβη? Αυτοκτόνησε, παραδόθηκε ή τον σκότωσαν...

Πιάστηκε αιχμάλωτος...

Πεινασμένος και κατάκοπος, κοιμάται στο δάσος μαζί με άλλους της 2η μεραρχία. (Βόρεια Ελλάδα). Απομονώνονται Οι περισσότεροι παραδίδονται, λιποτακτούν. Τον παίρνει ο ύπνος. Συντροφιά έχει το ντουφέκι του, που δεν αποχωρίζεται ποτέ. Η μεραρχία του, σχεδόν εξολοθρεύτηκε Έμεινε μόνος. Τον εντοπίζουν. Τον παρακολουθούν διακριτικά μήπως τους οδηγήσει σε άλλους. 

Μπαίνει σε ένα σπίτι του κοντινότερου χωριού. Ψάχνει να φάει. Το χωριό έρημο, πριν έγινε η μεγάλη μάχη.. Αφήνει το όπλο του έξω. Ένας αξιωματικός με έναν φαντάρο ακολουθούν. Κρύβεται στην ξύλινη σοφίτα. Ο φαντάρος οπλίζει, αλλά ο αξιωματικός φωνάζει είναι άοπλος... Γλιτώνει. Τον στήνουν στα 5 μέτρα. Παθαίνει εμπλοκή το όπλο.... 

Με ένα ψέμα, που στιγμιαία συλλαμβάνει, δηλώνει: άμα με σκοτώσετε, θα το μάθει ο αδερφός μου, στρατιώτης του Εθνικού Στρατού και θα εκδικηθεί... . Η τελευταία του ευκαιρία. Ο αξιωματικός διστάζει, το καλοσκέφτεται και έτσι τον συλλαμβάνουν... Σώθηκε....

Μετά, Γυάρο και Χαλκίδα... 13 χρόνια ... "5 χρόνια στο καταραμένο ξερονήσι, πολιτικός κρατούμενος", προλογίζει ένα βιβλίο της φυλακής που ακόμα σώζεται στα χέρια μου"
 

Τα χρόνια πέρασαν...

Συμπέθερος του έγινε ένας στρατιώτης του "εχθρικού στρατού"! Κι αυτός με τις δικές του Ιστορίες... Πελοπόννησο έδρασε, μακριά από εκτεταμένες μάχες.

Μεγάλη φτώχεια και πείνα στον στρατό, μού αφηγείται.... (έτερος παππούς)

Πριν 15 χρόνια συναντά έναν βασανιστή του αστυφύλακα. Εκείνος ζητά συγνώμη. Κι ο παππούς μου απαντά: "Δε φταις εσύ, εντολές εκτελούσες...

Όλοι θύματα ανόητων και προδοτικών εντολών.... Όλοι τους ..." 

Το δοξαστικό: "Άξιον Εστί" Οδυσέας Ελύτης- Μίκης Θεοδωράκης στα Γερμανικά, ύμνος ανθρωπιάς, ελπίδας και αδελφοσύνης!

(Διαβάστε τους ελληνικούς στίχους στους υπότιτλους)"νυν το μηδέν και αιέν ο κόσμος ο μικρός, ο Μέγας

Η "Αριστερή" νοοτροπία στην Ελλάδα

"Οι Αριστεροί μας"....

Είναι δυνατόν να μην επιτρέπετε και να λοιδορείτε κάθε άλλη άποψη και δράση στα Πανεπιστήμια?

Είναι δυνατόν να ξυλοκοπείτε τον εκπρόσωπο σωφρονιστικών υπαλλήλων για να μη μιλήσει στη νομική...

Να "χτίζετε" καθηγητές...

Να διαγράφετε μέλη του συλλόγου φοιτητών,
τη στιγμή που ηρωποιοείτε εκείνους που πετούν μολότοφ και γράφουν συνθήματα στην εκκλησία του Αγίου Δημητρίου....

Μιλώ για "ιδεολογική επικράτηση μιας άλλης... Αριστεράς" μετά το 1974...Πολλοί το ισχυρίζονται.

Για μένα (και για κάποιους άλλους) αυτό παίρνει την εξής σημασία: Επικράτησε η εξής "αριστερά":

1) Καταλήψεις χωρίς λόγο σε Πανεπιστήμια--σχολεία.
Με στόχο να συμπαρασύρουν εργάτες, να παραλύσει η οικονομία, να έρθει ο σοσιαλισμός...

2) Απόρριψη κάθε άλλης προσέγγισης ή αντιπρότασης ως ρεφορμιστικής
Δεν κάνω διάλογο με κανέναν και για τίποτα... Μόνος δρόμος, η κατάληψη, η απεργία, η ψήφος στο κόμμα μου...

3) Αυστηρή πίστη στις υποδείξεις του κόμματος μου. Όποιος διαφωνεί είναι καπιταλιστής, φασίστας, ταξικός εχθρός...... και φυσικά διαγράφεται... Άπειρα παραδείγματα... Σε μας, το επίσημο ΚΚΕ πρότεινε την υπερψήφιση ενός δεξιού καθηγητή (φίλος του Καραμανλή) για θέση Πρυτάνεως. Οι δικοί τους, στη σχολή μου, αντέδρασαν, και έτσι.. διαγράφηκαν...

4) Κίνημα είναι κάθε "αυθόρμητη λαϊκή αντίδραση" που ξεκινά από εμάς, αλλιώς το βαφτίζουμε προβοκάτσια...
 
5) Προσωπικές ιστορίες...

• Μου προτείνουν να συμμετέχω στο μαθητικό συνδικαλιστικό όργανο( επιτροπή αγώνα).Η σύνθεση του: Όλοι ΚΝΕ, κανείς δημοκρατικά εκλεγμένος εκπρόσωπος των σχολείων. Αρνούμαι και αποχωρώ..

• Μια συμμαθήτρια (μέλος Δ.Σ.) συντάσσει ένα "δικό" της κείμενο και μού προτείνει τη δημοσίευση του ως απόφαση Λυκείου. Συγκαλώ δεκαπενταμελές, υπερψηφίζεται και τυπώνεται στις εφημερίδες. Ρεζίλι γίναμε...Το κείμενο ήταν απόφαση του συλλόγου φοιτητών ΤΕΦΑΑ που τη συνέλευση κέρδισε η ΠΚΣ... Copy paste... από τα κεντρικά δηλαδή. Ούτε έναν τόνο δεν άλλαξε...

• Όταν κατεβαίναμε στις πορείες δεν ξεχνούσαν να με οδηγούν στα γραφεία της ΚΝΕ και να προπαγανδίζουν περί Λένιν....

• "Αριστεροί" στη σχολή. Πλειοψηφία για συνέλευση δεν έχουν. Ξεκινάει, λοιπόν, συζήτηση και βλέπουμε... Φθάνει το τέλος, λείπουν μερικά άτομα(10-20) για την απαραίτητη απαρτία και τι μού προτείνουν: ¨Ελα μωρέ, μόνοι μας είμαστε, η ΔΑΠ δε θα το μάθει. Ας πάρουμε απόφαση."

• Αυτό είναι το δημοκρατικό τους ήθος... Αργούμε. Επιμένουν:"Ας βγούμε έξω, στη βιβλιοθήκη ή στο δρόμο. Όλο και κάποιος θα βρεθεί για να έρθει" Φευ! Φυσικά αποχωρούμε.... Και είμαστε εμείς οι δεξιοί... και αυτοί οι αριστεροί... Αλλά είπαμε, ο σκοπός αγιάζει τα μέσα. Έτσι κλείσανε πολλές σχολές..

•  Οι αριστεροί δεν αφήνουν άλλα μέλη να ψηφίσουν κατά της κατάληψης. Δε μένουν εδώ, αλλά στέκονται στην είσοδο της σχολής με καδρόνια και φωνάζουν σε μέλη της ΔΑΠ: "Έλα-Έλα σας περιμένουμε..." Τόσο δημοκράτες... πολιτικοί ταγοί του Στάλιν...

• Συζήτηση με άλλους "αριστερούς" : Κρεμάλες έρχονται, ετοιμαστείτε, θα πέσουν κεφάλια. Το πιστεύουν και θα το κάνουν.... Στην εποχή της γκιλοτίνας μείνανε...

6) Κατά της αξιολόγησης, κατά κάθε μέτρου, κατά πάντων, πλην του κόμματος τους...

Συμπέρασμα: Τι σχέση έχουν αυτά με το Πολυτεχνείο και την επικράτηση της πραγματικής αριστερής ιδεολογίας?

Καμιά σχέση, αλλά περί νοοτροπίας, μετά το 74, στους χώρους της παιδείας-εργασίας επικράτησε και κυριάρχησε η άποψη του μέσου όρου αντί για ισότητα, της μετριοκρατίας αντί για αξιολόγηση, της καταληψιολαγνείας αντί για δίκαιους αγώνες.... Σε όλο το φάσμα της κοινωνίας, στο σύνολο της πολιτικής και του δημοσίου διαλόγου...

Δε φταίει η Αριστερά γι' αυτό. Το ξέρω.. Φταίνε όσοι την κακοποίησαν και την εκμεταλλεύτηκαν
Αυτή η αντίληψη κυριάρχησε...
Και ναι θα την πληρώνουμε για πολλά χρόνια ακόμα....

Στέκομαι μόνο στις δηλώσεις του Μίκη Θεοδωράκη: "Ξέρετε που μένω, ελάτε και κάψτε με...."(προς κουκουλοφόρους.)
Είναι πολύ λυπηρό να βλέπεις ανθρώπους με κουκούλες να καταστρέφουν δημόσιες περιουσίες και μέλη αριστερών κομμάτων να αμαυρώνουν κάθε προοδευτικό βήμα της πολιτείας.
Κι ακόμα πιο λυπηρό είναι να αισθάνεσαι τον εκφυλισμό του γένους... την προδοσία των αξιών και τη σιωπή των μεγάλων ανθρώπων...

Γιατί πτωχεύσαμε κύριοι. Όχι οικονομικά (το μόνο σίγουρο)... αλλά ηθικά και πνευματικά...

Πολιτικές διαδρομές

Εντύπωση προκαλεί η άρνηση του Ανδρέα Παπανδρέου να χαρακτηρίζεται "σοσιαλιστής/σοσιαλδημοκράτης"...

ανεξάρτητα αν διακήρυττε τον δημοκρατικό σοσιαλιστικό μετασχηματισμό της χώρας...

Πολύ αργότερα, τέλη δεκαετίας του 80, θα αποδεχθεί τον όρο.

Κόμματα με μεγαλύτερη ιστορία και προσφορά, όπως το αγγλικό εργατικό  και το γερμανικό σοσιαλδημοκρατικό, δεν είχαν (εκείνες τις δεκαετίες) τέτοια ταμπού. 

Αλλά ο κομμουνισμός των Ρώσων και ο μαρξισμός αλά Λένιν ποτέ δεν επηρέαζε τόσο την πολιτική τους στο βαθμό που επηρέαζε εμάς.
Δεν ξέρω αν στο ακέραιο ισχύει.. Μήπως αυτοί δε βίωσαν εμφυλίους, διχοτομήσεις και τοίχοι.. 

Στην Ελλάδα, τελικά, ποιοι κληρονόμησαν τη φιλελεύθερη βενιζελική πολιτική?
Το ΠΑΣΟΚ και η ΝΔ στις παρυφές τους... 

Για να έρθει ο υιός, Γιώργος Παπανδρέου και να γίνει Πρόεδρος της Σοσιαλιστικής Διεθνούς...
Και οι εκσυγχρονιστές--σημιτικοί περιμένουν μια νέα ευκαιρία... 

Στη χώρα μας, μεγαλύτερη αξία έχουν τα πρόσωπα, όχι οι ιδέες.
Η διαχείριση, όχι οι πολιτικές επιλογές.

Πάντα ζούσαμε την Ιστορία ετεροχρονισμένα.. διαφωνώντας σε ιδεολογικοπολιτικά ζητήματα που οι άλλοι τα έχουν λύσει προ πολλού....