Υγεία στο γύψο- Αλλαγή πορείας τώρα!

Η παροχή υπηρεσιών υγείας, δωρεάν και αξιόπιστα, αποτελεί θεμελιώδη στόχο κάθε σύγχρονου, προοδευτικού κράτους.  

Υγεία και παιδεία μαρτυρούν το μέγεθος της κοινωνικής πολιτικής κάθε κυβέρνησης και το οικονομικό- μορφωτικό επίπεδο κάθε λαού.
Το Εθνικό Σύστημα Υγείας καρκινοβατεί: Συσσωρευμένα χρέη, ελλείψεις υγειονομικού προσωπικού, απάνθρωπες συνθήκες εργασίας, χαμηλοί μισθοί. 

Από την άλλη πλευρά, οι πολίτες δυσανασχετούν: Ράντζα, ουρές αναμονής, ακριβά φάρμακα, ελάχιστος χρόνος επαφής με τον θεράποντα ιατρό. Το δημόσιο, αιμορραγεί, στρέφοντας τον κόσμο στην ιδιωτική περίθαλψη. Οι νέοι ιατροί αναζητούν διέξοδο στο εξωτερικό, ευελπιστώντας καλύτερη ποιότητα ζωής.

Η υγεία των πολιτών κινδυνεύει? Προς το παρόν, όχι. Αν όμως συνεχιστεί η υποχρηματοδότηση και η ανυπαρξία πολιτικής βούλησης για μια ριζική μεταρρύθμιση, τότε, ναι, θα πρέπει να ανησυχούμε... Η ιατρική μέριμνα δε βελτιώνεται μόνο με την ορθολογικότερη διαχείριση πόρων, την αύξηση προσλήψεων και μισθών. Δεν είναι ζήτημα απλά διαχειριστικό- τεχνοκρατικό. Είναι ζήτημα βαθύτατα πολιτικό, που αγγίζει τον πυρήνα και τις δομές ολόκληρου του υφιστάμενου συστήματος υγείας.

Το σημερινό συγκεντρωτικό και δυσλειτουργικό Γενικό Νοσοκομείο επιβάλλεται να μετασχηματιστεί σε μια δομή που θα υπηρετεί τον πολίτη και τις ανάγκες του ενώ παράλληλα θα επικοινωνεί με αναβαθμισμένα Κέντρα Υγείας και Τριτοβάθμια Πανεπιστημιακά Νοσοκομεία. Οι τρεις βαθμίδες του Ε.Σ.Υ., που ο αείμνηστος Γεννηματάς σχεδίασε και υλοποίησε, με πολιτικές πρωτοβουλίες και νομοσχέδια, ποτέ δεν εφαρμόστηκαν εις βάθος και προς την κατεύθυνση της Πρωτοβάθμιας Φροντίδας Υγείας.

Οι τρεις (στα χαρτιά.. και όχι στην ουσία...) βαθμίδες του Ε.Σ.Υ, οφείλουν να αναπτύξουν νέους ρόλους, προς όφελος όλων των Ελλήνων πολιτών.

Πρωτοβάθμια Κέντρα Υγείας: Πρότυπα Κέντρα πρόληψης, πρωτοβάθμιας βασικής περίθαλψης και αποκατάστασης 

• Σε κάθε γωνιά της χώρας, στην ύπαιθρο, στα αστικά κέντρα, στα νησιά
• Με ορισμένο πληθυσμό ευθύνης 
• Με βασικό εξοπλισμό- ασθενοφόρο
• Στελεχωμένα από εξειδικευμένο προσωπικό, δηλαδή γενικούς ιατρούς, νοσηλευτές, μαίες και κοινωνικούς λειτουργούς
• Με κάρτα υγείας σε κάθε πολίτη (όπου υπάρχουν το ιστορικό, ατομικό και οικογενειακό, τα φάρμακα που παίρνει, προηγούμενες παθήσεις- νοσηλείες, συνήθειες- τρόπος ζωής..... και γιατί όχι σε ηλεκτρονική μορφή.... αν και αυτό προϋποθέτει σεβασμό απορρήτου...)
• Με στοχευμένα προγράμματα ιατρικής συμβουλευτικής πάνω σε στοιχειώδη ζητήματα υγείας (όπως κάπνισμα, διατροφή, σεξουαλική αγωγή, ψυχικά νοσήματα)
• Με τακτικό κλινικο-εργαστηριακό έλεγχο του πληθυσμού για συχνά νοσήματα( όπως διαβήτης, υπέρταση, καρκίνος μαστού-προστάτη, κατάθλιψη)
• Με παροχή πρώτων βοηθειών
• Με βασική αντιμετώπιση όλων των ασθενών(ακόμη και των εμφραγμάτων=θρομβόλυση, όπως στο εξωτερικό) και διακομιδή όσων χρήζουν περαιτέρω διερεύνησης- αντιμετώπισης.
  
• Με αποκατάσταση όσων νοσηλεύτηκαν στις άλλες βαθμίδες και σταδιακή επανένταξη τους στην κοινωνία- εργασία
• Με στενή παρακολούθηση της φαρμακευτικής αγωγής και πάταξη της πολυφαρμακίας
• Με έλεγχο των συνθηκών υγιεινής (νερό, διατροφή, στέγαση)
  

Δευτεροβάθμια Νοσοκομεία: Πρότυπα Κέντρα ειδικής αντιμετώπισης ασθενειών

• Σε κάθε αστικό κέντρο, σε κάθε περιφέρεια- με μεγαλύτερο, αλλά σαφώς καθορισμένο, πληθυσμό ευθύνης
• Με σύγχρονο εξοπλισμό
• Στελεχωμένα από ιατρούς όλων των γενικών ειδικοτήτων(όπως εσωτερικοί παθολόγοι, γενικοί χειρουργοί, παιδίατροι, γυναικολόγοι, νευρολόγοι, ψυχίατροι, αναισθησιολόγοι)
• Με μεγάλο αριθμό νοσηλευτών
• Η υποδοχή των ασθενών κυρίως με ασθενοφόρα που αποστέλλουν οι γενικοί ιατροί της περιοχής ευθύνης
• Όχι αναμονές, ουρές, επείγουσες- 'απλές' παθήσεις ταυτόχρονα(όπως ήπια γαστρίτιδα από αντιφλεγμονώδη φάρμακα στο εφημερείο και το εξελισσόμενο έμφραγμα μυοκαρδίου στον διάδρομο....)
• Κάθε ασθενής προσέρχεται με την κάρτα υγείας του

Τριτοβάθμια Νοσοκομεία: Πρότυπα Κέντρα εξειδικευμένης αντιμετώπισης νοσημάτων, ακαδημαϊκής γνώσης- έρευνας και γενικής εποπτείας

• Στις πρωτεύουσες των περιφερειών (όπως Λάρισα για Θεσσαλία, Αλεξανδρούπολη για Θράκη κτλ)
• Με τον καλύτερο και πιο σύγχρονο εξοπλισμό
• Με τους πιο εξειδικευμένους ιατρούς (όπως εντατικολόγοι, ηπατολόγοι, ρευματολόγοι, ενδοκρινολόγοι, νευροχειρουργοί)
• Με άρτιους χώρους εκπαίδευσης φοιτητών, προπτυχιακού και μεταπτυχιακού επιπέδου
• Με ερευνητικά προγράμματα, εκπονήσεις εργασιών, ιατρικά συνέδρια, συγγραφικό έργο
• Με ετήσιο σχεδιασμό, υλοποίηση, χρηματοδότηση, αξιολόγηση όλων των παρεμβάσεων της ιατρικής κοινότητας, με βάση τις ανάγκες κάθε περιοχής και τους στόχους της πολιτείας

Ειδικοί χώροι και μέριμνα για άλλα ειδικότερα προβλήματα όπως επείγοντα- τροχαία, ψυχικά νοσήματα, χρήστες ουσιών(ναρκωτικά, αλκοόλ), ιατρεία διακοπής καπνίσματος, καρκινοπαθείς, παιδιά με αναπτυξιολογικά προβλήματα.

Πρόκειται για ένα σύστημα ιεραρχικό, προσβάσιμο και εύκολα αξιολογήσιμο. Με επίκεντρο τον ασθενή και την δημόσια υγεία!  

Παρουσιάζει όμως και κάποιες εγγενείς αδυναμίες που δεν μπορούμε να παραλείψουμε.

Οι γενικοί ιατροί, στυλοβάτες του συστήματος, θα πράττουν, στο ακέραιο, όλους τους στόχους ενός Πρωτοβάθμιου Κέντρου περίθαλψης ή θα αμελούν σημαντικά καθήκοντα τους όπως η πρόληψη, η συμβουλευτική και η αποκατάσταση. 

Από την άλλη πλευρά, οι πολίτες, θα εμπιστευτούν τον ρόλο του γενικού ιατρού ή θα συνεχίζουν να τον απαξιώνουν (γιατί έτσι τούς μάθαμε...). 

Τέλος, ένα παρόμοια εγχείρημα φαντάζει αδύνατο σε μια χώρα που η αδιαφάνεια, το ρουσφέτι και η παντελή έλλειψη σχεδιασμού και διακομματικής συναίνεσης είναι ο κανόνας....

Μαγικές συνταγές δεν υπάρχουν... Κι ένα νομοσχέδιο δεν θα αρκεί, όσο προοδευτικό κι αν είναι, αν δεν αλλάξουμε νοοτροπία. Απαιτείται συστράτευση όλων των Ελλήνων, σύγκρουση με κατεστημένες λογικές και συμφέροντα, επένδυση σε ένα άλλο μοντέλο Υγείας, με μεγάλο οικονομικό κόστος σήμερα και πολλαπλά οφέλη αύριο!

Η ανθρωπότητα στο ταξίδι του χρόνου: Μία ιστορία επιβίωσης, κυριαρχίας και αέναης εξέλιξης

Είναι η δική μας Ιστορία, που δεν υπάρχει σε κανένα σχολικό εγχειρίδιο, που λίγοι τόλμησαν να αγγίξουν και ακόμα λιγότεροι να κατανοήσουν.

Ίσως γιατί τα διδάγματα που προκύπτουν δεν υπακούουν σε καμιά ιδεολογία. Ίσως γιατί οι μύθοι και οι προκαταλήψεις μας για ένδοξα έθνη, για μεγάλες προσωπικότητες, για θρησκευτικές δοξασίες, να κατέρρεαν. Σίγουρα, γιατί γνωρίζουμε ελάχιστα. Σίγουρα, γιατί το δόγμα της πίστης και του μυστηρίου είναι πιο γλυκό ή βολικό από το φως της αλήθειας.

Ας κάνουμε, λοιπόν, αυτό το ταξίδι αφήνοντας για λίγο την εποχή μας και τις όποιες πραγματικότητες της.


Πριν από διακόσιες χιλιάδες χρόνια, έκανε την εμφάνιση του στη γη ο πρώτος άνθρωπος. Για την ακρίβεια, πρόκειται για μια ομάδα ανθρώπων (γύρω στους 10000) με έναν μόνο τόπο καταγωγής, την Αφρική, με μία μόνο μητρική γλώσσα. Είναι οι γονείς μας, γονείς όλων των ανθρώπων. Αυτό το είδος ζωής είναι μοναδικό γιατί ανακάλυψε την τεχνολογία (χρήση αρχέγονων εργαλείων και φωτιάς), δημιούργησε την κοινωνία, διέθετε πνευματικότητα (τελετές νεκρών, τέχνη, πολιτισμός). Κι έτσι, έμελλε να γίνει ο κυρίαρχος της γης, αφού πρώτα έμαθε να επιβιώνει, να δαμάζει τη φύση, κυριαρχώντας και κατατροπώνοντας κάθε εχθρό, και συνεχώς να εξελίσσεται τεχνολογικά, πνευματικά, κοινωνικά.


Ήταν προικισμένος από μια ανώτερη δύναμη να πετύχει ή όλα συνέβησαν τυχαία? Δεν ξέρω. Η επιστήμη παραδέχεται πως συγκεκριμένα και μοναδικά γεωλογικά- κλιματικά φαινόμενα συνέπεσαν με την ύπαρξη των ανθρωπίδων, δημιουργώντας ένα νέο είδος, εμάς, με πλεονέκτημα επιβίωσης.


Οι πρώτες ανθρώπινες κοινωνίες έμοιαζαν περισσότερο με αγέλες ζώων. Δίχως δομή, εξουσία, καταμερισμό εργασίας. Απλοί κυνηγοί με πρωτόγονα εργαλεία. Ιεραρχία, όπως τη γνωρίζουμε σήμερα, δεν υπήρχε και ο κάθε άνθρωπος ήταν ίσος με τον διπλανό του. Η θέση της γυναίκας ως ζωοδότης υπήρξε κυρίαρχη. Η σωματική δύναμη αποτελούσε μέσο επιβολής και σεβασμού και όποιος την είχε κέρδιζε τις καλύτερες γυναίκες και το καλύτερο φαγητό (ό,τι και το χρήμα στις μέρες μας....., στο μέλλον θα υπάρξει κάτι άλλο).

Εκείνο, όμως, που επιτάχυνε την εξέλιξη μας, δεν ήταν η κοινωνική και πνευματική πρόοδος, μα οι μεγάλες τεχνολογικές ανακαλύψεις.

Η καλλιέργεια της γης με την ανακάλυψη των σπόρων, ώθησε να εγκαταλείψουμε τον νομαδικό τρόπο ζωής και να εγκατασταθούμε σε ένα μέρος. Είναι μια πρωτόγονη κοινότητα, το πρώτο χωριό. Σταδιακά, ανακαλύφθηκε ο πηλός, που γέννησε τα πρώτα οικιακά σκεύη και έδωσε την δυνατότητα αποθήκευσης τροφίμων, ο σίδηρος, που έκανε τα εργαλεία πιο ανθεκτικά, ο oρείχαλκος, που δυνάμωσε τα όπλα και τις ασπίδες, ο τροχός που αύξησε την παραγωγή και το ανταλλακτικό εμπόριο.

Και όλα αυτά τα επέβαλε η αναγκαιότητα της κάθε εποχής και το λαμπρό μυαλό των ανθρώπων. Προσαρμοζόμασταν σε κάθε νέα δυσκολία, εφευρίσκοντας εργαλεία, νόμους, ασκώντας διοίκηση, πολιτική, καταμερίζοντας την εργασία.

Από κει και πέρα, όλα μάς είναι γνωστά. Τα χωριά γιγαντώθηκαν, εξελίχθηκαν σε πόλεις -κράτη. Άλλοι έτρεξαν πιο γρήγορα, όπως οι Αρχαίοι Έλληνες, άλλοι πιο αργά, όπως οι κοινωνίες της Βόρειας Ευρώπης. Αλλά κάθε νέα οικονομική και κοινωνική δομή, όταν παρείχε μεγαλύτερη σταθερότητα και προϋποθέσεις καλύτερης επιβίωσης και πιο άνετης ζωής, ξεπερνούσε τους άλλους ανθρώπινους πειραματισμούς και μεταδίδονταν, είτε ειρηνικά είτε με τη βία, στα πέρατα της γης.


Το μοντέλο των πόλεων- κρατών νικήθηκε από τις αυτοκρατορικές κοινωνίες. Οι αχανείς βασιλείες από τα φεουδαρχικά συστήματα των Οθωμανών, για να αντικατασταθούν κι αυτά από τα έθνη- κράτητων Δυτικών. Το εμπόριο των Βενετών και η βιομηχανική κοινωνία των Άγγλων, εξασφαλίζοντας υπερπαραγωγή πόρων και ταυτόχρονα δυνατότητα διάθεσης και κέρδους, οδήγησαν στον καπιταλισμό. Η τυποποιημένη, βάναυση εργασία του 18ου αιώνα, γέννησε τον σοσιαλισμό και το όραμα μιας πιο ανθρώπινη κοινωνία.


Η σύγκρουση των δύο οικονομικών- πολιτικών μοντέλων, καπιταλισμός vs σοσιαλισμός, στην ψυχροπολεμική περίοδο του 20ου αιώνα, γέννησε την σοσιαλδημοκρατία, ως τρίτο δρόμο εξουσίας και οικονομικής διαχείρισης (με πρότυπο την Σουηδία). Παντού και πάντα, κάθε σύστημα και η εποχή του.


Στις μέρες μας, η τεχνολογική έκρηξη των τελευταίων δεκαετιών, μπορεί να κάνει τη ζωή μας ακόμα πιο πολύπλοκη. Μεταμοντερνισμός, την βαφτίζουν. Έχοντας τη δυνατότητα να αποθηκεύει πλήθος πληροφοριών, να εκτελεί αδύνατες, μέχρι πρότινος, πράξεις όπως πολύ λεπτές χειρουργικές επεμβάσεις και να επεξεργάζεται δεδομένα, προτείνοντας αυτόματα λύσεις, η μηχανή, δεν παραμένει απλό βοήθημα στα χέρια μας, αλλά μάς υποκαθιστά σε μεγάλο βαθμό.


Κάθε ανακάλυψη πήγε μπροστά και μάς προφύλαξε από τον αφανισμό, διατηρώντας στο ακέραιο την πνευματική και πολιτιστική μας μοναδικότητα, βελτιώνοντας και εξελίσσοντας κοινωνικές, οικονομικές και πολιτικές δομές. Οι μαύρες σελίδες της Ιστορίας πολλές. Μα για μένα, ο κάθε άνθρωπος είναι μοναδικός και συγχρόνως ικανός να οικοδομεί Παρθενώνες ή Άουσβιτς...


Μα πέρα από τη βιολογική εξέλιξη υπάρχει και η κοινωνική που θα μας κάνει όλους, μια μέρα, να αντιταχθούμε στη θλιβερή πραγματικότητα των ημερών και να υιοθετήσουμε νέα οράματα και πρακτικές, προς την κατεύθυνση μιας πιο δίκαιης κοινωνίας. Η Ιστορία δεν περιμένει...

Είμαστε όλοι αδέρφια, με τα ίδια προβλήματα, προκλήσεις, όνειρα.''Η ζωή μας είναι μια πάλη να ξεφύγουμε από το βασίλειο της ΤΥΦΛΗΣ ΑΝΑΓΚΑΙΟΤΗΤΑΣ και να δημιουργήσουμε το βασίλειο της ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ'' (Καστοριάδης)

Σενάρια καταστροφής

Στην χαραυγή του 21^ου αιώνα η ανθρωπότητα βρίσκεται πολύ κοντά στην καταστροφή της… Οι επιστημονική κοινότητα κρούει τον κώδωνα του κινδύνου. Ο σύγχρονος άνθρωπος καλείται να αντιμετωπίσει πλήθος απειλών.  

Πυρηνικός πόλεμος, υπερθέρμανση του πλανήτη, πανδημία γρίππης, οικονομικό κραχ είναι οι νέες προκλήσεις.

Πυρηνικό σενάριο 

Η παραγωγή ενέργειας πάντα απασχολούσε όλες τις κυβερνήσεις του κόσμου. Ειδικά τώρα που τα αποθέματα πετρελαίου εξαντλούνται. Η χρήση της πυρηνικής σχάσης για την κάλυψη των ενεργειακών απαιτήσεων επεκτείνεται. Επιπλέον, το υψηλό κόστος και η χαμηλή απόδοση των ανανεώσιμων πηγών ενέργειας καθώς και η υπερκατανάλωση, διευκολύνουν την επιβολή της. Το Ιράν απέκτησε πρόσφατα πυρηνικό εργοστάσιο. Η Τουρκία σκοπεύει να δημιουργήσει στη Σμύρνη. Η Μέρκελ, επί Γερμανικής προεδρίας της Ε.Ε., συζήτησε το ενδεχόμενο απεξάρτησης από ασταθείς προμηθευτές (Ρωσία- Μ. Ανατολή) και στροφής στην πυρηνική ενέργεια.  

Μακάρι να κινδυνεύαμε μόνο από τα πυρηνικά ατυχήματα… Δυστυχώς, η μεγαλύτερη απειλή κρύβεται στη δυνατότητα ενός κράτους με πυρηνικά εργοστάσια να κατασκευάσει πυρηνικά όπλα… Φανταστείτε να το κάνει η Τουρκία. Εμείς θα μείνουμε αμέτοχοι; 

Περιβαλλοντικό σενάριο

Η θερμοκρασία της γης αυξάνεται. Υπεύθυνος είναι ο άνθρωπος και οι δραστηριότητες του. Παραγωγή υλικών καταστροφικών για το στρώμα του όζοντος, εκπομπή αερίων από αυτοκίνητα και εργοστάσια, χρήση λιπασμάτων είναι οι κυριότερες αιτίες του φαινομένου του θερμοκηπίου. Το τελευταίο οδηγεί στο λιώσιμο των πάγων και στην αύξηση της στάθμης της θάλασσας… Επιπλέον, διαταράσσεται ανεπανόρθωτα το κλίμα της γης με συνέπεια την εμφάνιση ακραίων καιρικών φαινομένων, την ερημοποίηση και την εξαφάνιση του ρεύματος του κόλπου του Μεξικού. Το ρεύμα θερμαίνει τη Βορειοδυτική Ευρώπη και ψύχει την Κεντρική Αμερική, (θέμα της ταινίας :΄The day after tomorrow’) 

"Οι επιπτώσεις στη ζωή του πλανήτη θα είναι δραματικές. Το φυτοπλαγκτόν, που χρειάζεται ψυχρά νερά για την ανάπτυξη του, θα περιοριστεί. Τα θαλάσσια ζώα δε θα βρίσκουν τροφή. Οι πιγκουίνοι, οι πολικές αρκούδες και τα άλλα ζώα των πόλων θα αφανιστούν. Ο κρίκος της ζωικής αλυσίδας έχει ήδη αρχίσει να σπάει… Ακόμη, οι οικονομικές επιπτώσεις θα είναι τεράστιες. Προβληματική θα είναι η καλλιέργεια της γης, η κτηνοτροφία και η αλιεία. Το πόσιμο νερό θα ελαττωθεί τόσο ποιοτικά όσο και ποσοτικά. Η νοσηρότητα και η θνητότητα θα αυξηθούν… 

Μικροβιολογικό σενάριο

Το 1997 απομονώθηκε ο ιός της γρίπης των πτηνών ( ορότυπος Η5Ν1 τύπου Α) από ένα παιδί στην Ασία. Από τότε τα κρούσματα του ιού αυξήθηκαν. Φέτος, το (2009) έκανε την εμφάνιση του στο Μεξικό ο ιός Η1Ν1.Το ερώτημα που βασανίζει τους επιστήμονες είναι εάν ο ιός καταφέρει να μεταλλαχθεί και να μεταδοθεί πιο εύκολα από άνθρωπο σε άνθρωπο διατηρώντας τη μεγάλη του λοιμογόνος δύναμη. Τότε, σίγουρα θα ξεσπάσει μεγάλη πανδημία και η παγκόσμια κοινότητα θα έχει δύο εβδομάδες για να την ελέγξει. Πάντως, πολλοί ειδικοί συμφωνούν πως πανδημία γρίπης θα ξεσπάσει σύντομα. Μπορεί να είναι ο Η5Ν1, ο Η1Ν1 μπορεί και όχι. Και αυτό το στηρίζουν σε βιοστατιστικές μελέτες που δείχνουν πως κάθε 20 με 50 χρόνια έχουμε πανδημία… Για παράδειγμα, στον 20^ο αιώνα είχαμε το φαινόμενο τρεις φορές: 1918 με 40.000.000 θανάτους, και 1957, 1977 με 2.000.000 θανάτους.

Αργά η γρήγορα θα υπάρξει νέα πανδημία; Και αν ναι, πόσο έτοιμοι είμαστε να την αντιμετωπίσουμε; Δυστυχώς, λόγω της μείωσης των αποστάσεων μεταξύ των κρατών, της συγκέντρωσης του πληθυσμού στις πόλεις και των συχνών μετακινήσεων, οι επιπτώσεις σε ανθρώπινες ζωές θα είναι πολύ μεγάλες. Κάποιοι μιλούν για 300.000.000 θανάτους μέσα σε δύο εβδομάδες, τη στιγμή που το AIDS σκότωσε 22.000.000 σε 25 χρόνια… Με βάση την εμπειρία του 1918 γνωρίζουμε πως θα μείνουμε κυριολεκτικά μόνοι μας, αβοήθητοι. Κανένας δε θα πάει στις δουλειές του, τα νοσοκομεία θα ασφυκτιούν, θα υπάρξει έλλειψη όλων των φαρμάκων και των τροφίμων. Ακόμη, θα υπάρξει πρόβλημα στη χλωρίωση του νερού και στην περισυλλογή των νεκρών. Θα παραλύσει η παγκόσμια οικονομία. Όπως και το 18… 

Ο Παγκόσμιος Ογκανισμός Υγείας οφείλει να στρέψει την προσοχή του στα μεγάλα παγκόσμια υγειονομικά προβλήματα όπως είναι τα ατυχήματα, οι συνθήκες διαβίωσης, η διατροφή, το κάπνισμα- αλκοόλ- ναρκωτικά, οι λοιμογόνοι παράγοντες (γρίπη, φυματίωση), ο διαβήτης, η καταστροφή του περιβάλλοντος αντί να χρηματοδοτεί έρευνες και προγράμματα, αμφιβόλου αποτελεσματικότητας, πάνω σε νέα φάρμακα και νέα ιατρικά μηχανήματα που και κόστος έχουν και αφορούν μικρή μερίδα του πληθυσμού.  

Οικονομικό σενάριο  

Το σύγχρονο οικονομικό μοντέλο στηρίζεται σε μια φρενήρη οικονομική ανάπτυξη. Οι επιχειρήσεις παράγουν πλήθος προϊόντων εξαντλώντας τους διαθέσιμους φυσικούς πόρους. Από την άλλη μεριά, ο παγκόσμιος πλούτος συγκεντρώνεται σε όλο και λιγότερες τσέπες, ενώ αυξάνονται δραματικά εκείνοι που ζουν κάτω από το όριο της φτώχειας. Συνεπώς, παρατηρείται υπερπροσφορά προϊόντων και πολύ χαμηλή ζήτηση. Οι εταιρίες για να πουλήσουν, στρέφονται στη διαφήμιση. Οι άνθρωποι μετατρέπονται σε υπερκαταναλωτές, ακολουθώντας τα πρότυπα της αγοράς. Όταν δεν έχουν χρήματα, δανείζονται… 

Αυτή η ισορροπία κλονίζεται: α) οι φυσικοί πόροι κάποτε θα εξαντληθούν β) οι εταιρίες δε θα μπορέσουν να συντηρήσουν τη συνεχή αύξηση της παραγωγής γ) οι καταναλωτές δε θα έχουν πάντα χρήματα για να αγοράζουν δ) οι τράπεζες θα είναι ανίκανες να δανείζουν σε πολίτες και επιχειρήσεις...

Όσο επιμένουμε στη διατήρηση της ανάπτυξης για την ανάπτυξη οδηγούμαστε στην κατάρρευση της παγκόσμιας οικονομίας, Μονόδρομος η επιστροφή στο μοντέλο της βιώσιμης ανάπτυξης, που θα παράγει όσα και ότι χρειαζόμαστε και θα είναι φιλική προς το περιβάλλον.

Δεν ξέρω αν τα σενάρια επαληθευτούν. Αυτό που ξέρω είναι πως βιάζουμε καθημερινά τη μητέρα γη. Και χωρίς αυτή δε θα υπάρξει ζωή… Ας αφυπνισθούμε    πριν είναι αργά. Ας μην αφήσουμε τις κυβερνήσεις και τις εταιρίες να διαφυλάξουν ότι μας δίνει ζωή. Οι πρώτες ενδιαφέρονται για την εξουσία και οι δεύτερες για το χρήμα. 

‘ Ο νέος κοινωνικός επαναστάτης δεν είναι ο προλετάριος του Μαρξ αλλά ο εθελοντής των Μη Κυβερνητικών Οργανώσεων’, Είχε πει ο πρόεδρος της ελληνικής διεθνούς αμνηστίας. Συμμερίζομαι απόλυτα την άποψη του. Τι λέτε, θα δραστηριοποιηθούμε; Γυρίστε τη σελίδα της ιστορίας ( και όχι του ιστολογίου…), το μέλλον μας ανήκει!

Υπαρξιακές αναζητήσεις-Η υπαρξιακή φιλοσοφία ως εργαλείο θεραπείας και ερμηνείας της συμπεριφοράς των αρρώστων

Από τα πρώτα κιόλας μαθήματα στην ιατρική σχολή διδάχτηκα να αντιμετωπίζω τον άρρωστο ως ενιαία ψυχική και σωματική ύπαρξη. Αργότερα, κατανόησα πως κάθε αρρώστια εκδηλώνεται και θεραπεύεται διαφορετικά ανάλογα με το άτομο που προσβάλλει. Τελευταία αποστήθισα ( γιατί έπρεπε να περάσω ένα μάθημα) τον ορισμό της Υγείας: ‘η πλήρη σωματική, ψυχική και κοινωνική ευεξία’ Από τότε καθημερινά συναντώ τα όρια της ‘ανθρώπινης ψυχής’ σε κάθε κρεβάτι του νοσοκομείου. Κι όμως, οι γνώσεις μας για την ανθρώπινη ύπαρξη είναι τόσο φτωχές… Από τη μια πλευρά δε νιώθουμε τις ανάγκες του ασθενή και από την άλλη του μεταβιβάζουμε δικές μας προσωπικές ανασφάλειες.



Για μένα, ο άρρωστος θεραπεύεται αποτελεσματικά μόνο όταν καλλιεργήσεις άριστη σχέση μαζί του. Σχέση που βασίζεται στην εμπιστοσύνη και στον αλληλοσεβασμό. Αυτό, οι ψυχίατροι το ονομάζουν θεραπευτική σχέση. Δεν είναι τυχαίο, πως πρώτος ο Freud αντιλήφθηκε τη δύναμη μιας τέτοιας σχέσης και τη χρησιμοποίησε για τη θεραπεία της υστερίας. Ούτε τυχαίο είναι το γεγονός πως η ιατρική μέχρι τον 19ο αιώνα βασίζονταν στην υποβολή. Έλεγες στον ασθενή ‘θα γίνεις καλά’, του έδινες άχρηστα φάρμακα και αυτός τις περισσότερες φορές θεραπευόταν!

Υπάρχουν διάφορες ψυχολογικές θεωρίες που ερμηνεύουν την ανθρώπινη συμπεριφορά. Προσωπικά, θεωρώ πιο αποτελεσματική την υπαρξιακή. Ίσως γιατί μεγάλωσα με την πεποίθηση πως ο άνθρωπος είναι μια ύπαρξη που βασανίζεται με διλήμματα όπως εάν υπάρχει θεός, εάν και πότε θα πεθάνει, εάν μπορεί να είναι πραγματικά ελεύθερος, εάν ο ίδιος καθορίζει τη ζωή του, γιατί νιώθει ορισμένες φορές τόσο μόνος, για ποιο σκοπό ζει. Διλήμματα καθημερινά και οικουμενικά που έρχονται στην επιφάνεια όταν βιώνεις μια έντονα στρεσσογόνο κατάσταση όπως όταν η αρρώστια χτυπά εσένα και τους αγαπημένους σου ή όταν καθημερινά, ως γιατρός, βλέπεις τον πόνο ή και τον θάνατο των ασθενών σου.

Δεν περιμένω από τους ασθενείς μου να βρουν λύσεις στα παραπάνω ζητήματα, απαιτώ όμως από τον εαυτό μου να τους ανακουφίσει σωματικά και να τους λυτρώσει ψυχικά. Μόνο τότε πετυχαίνω την τέλεια θεραπεία και τους είμαι πραγματικά χρήσιμος. Δεν είναι εύκολο, το ξέρω. Έχω να παλέψω και με τις δικές μου αδυναμίες και φόβους.

Ρωτάω τον εαυτό μου, τους συναδέλφους μου, τους αρρώστους μου ‘τι θέλεις πραγματικά’ κι αμέσως όλοι απαντούν: θέλω να μείνω νέος, θέλω να ζήσω, θέλω πίσω τη ζωή που είχα, θέλω να είμαι πετυχημένος, θέλω να αρέσω, θέλω να κάνω πράξη τα όνειρα μου, θέλω ένα νόημα για να υπάρχω, θέλω μια αγκαλιά, ένα χάδι, ένα χαμόγελο… Τόσα πολλά θέλω, τόση πολύ οδύνη, τόσα απραγματοποίητα ή ανέφικτα όνειρα κρυμμένα πίσω από το διάφανο πέπλο του κοινωνικού μας προσωπείου. Αυτά που όλοι βλέπουμε σε μια φευγαλέα ματιά ενός περαστικού μα που συνηθίσαμε να τα απωθούμε, γιατί μας γεμίζουν άγχος. Οι άρρωστοι αποφεύγουν την ιδέα πως πάσχουν ή ζητούν με το παραμικρό ιατρική φροντίδα. Εμείς, οχυρωμένοι πίσω από το τοίχος της λευκής ποδιάς, με θειικές δυνάμεις, αδιαφορούμε γιατί δεν είμαστε εμείς που πάσχουμε ή γινόμαστε κυνικοί, λες και γύρω μας δεν υποφέρουν ανθρώπινες ψυχές.

Όλα αυτά ακούγονται τόσο απαισιόδοξα. Κι όμως δεν είναι! Η υπαρξιακή θεώρηση των πραγμάτων λυτρώνει, γιατί μας βοηθά να αποδεχτούμε τις σκληρές(;) υπαρξιακές αλήθειες και να μην καταφεύγουμε σε ψευδολύσεις. Μας μαθαίνει ότι η ανθρώπινη φύση έχει τέσσερα θεμελιώδη δεδομένα. Το αναπόφευκτο του θανάτου και της φθοράς, την ευθύνη για τη ζωή που επιλέξαμε να κάνουμε και την ατομική ελευθερία στο τι θέλω (βούληση) και στο τι κάνω (απόφαση), την υπαρξιακή μας απομόνωση ( εν αντιθέσει με τη διαπροσωπική και ενδοπροσωπική- π.χ. διχασμός προσωπικότητας- απομόνωση, συμπτώματα μιας ψυχοπαθολογικής προσωπικότητας), το νόημα-σκοπό της ζωής. Όλα αυτά συνοψίζονται με δύο φράσεις: ‘είμαι άξιος της μοίρας μου’ και ‘Τα πράγματα ξεθωριάζουν. Οι επιλογές αποκλείουν.’

Θα ήμουν απόλυτα ευχαριστημένος εάν θα μπορούσα να λύσω πλήρως κάθε υπαρξιακό μου πρόβλημα και αν θα μείωνα την ένταση και το άγχος που αισθάνονται οι ασθενείς μου.

Τα παραπάνω τα χρωστώ σε ένα βιβλίο που διάβασα με αντικείμενο την υπαρξιακή ψυχοθεραπεία του ψυχιάτρου ‘Irvin Yalom: Ο Δήμιος του έρωτα και άλλες ιστορίες ψυχοθεραπείας’ ( Εκδώσεις ΑΓΡΑ) . Ας μοιραστούμε λοιπόν κάποια αποσπάσματα του βιβλίου:

«Στα πολλά χρόνια που έχω δουλέψει με καρκινοπαθείς διαπίστωσα ότι χρησιμοποιούν δύο ιδιαίτερα ισχυρές μεθόδους για να παραμερίσουν τους φόβους τους για το θάνατο. Η μια είναι η πίστη ότι κάποιος είναι άτρωτος και η άλλη η πίστη σ’ έναν τελικό σωτήρα. Ο άνθρωπος είτε διατρανώνει την αυτονομία του είτε αναζητά την ασφάλεια μέσα από τη συγχώνευση. Γίνεται γονιός του εαυτού του ή παραμένει αιώνιο παιδί.»

«Το τελευταίο δώρο που μπορεί να κάνει ένας γονιός στα παιδιά του είναι να τους μάθει, μέσα από το παράδειγμα του, πώς να αντιμετωπίζουν το θάνατο με ήρεμη ψυχή.»

« Εμείς οι ψυχοθεραπευτές δε μπορούμε να τους λέμε εσείς και τα προβλήματα σας. Αντίθετα, πρέπει να μιλάμε για μας και τα προβλήματα μας, γιατί η ζωή μας, η ύπαρξη μας, θα είναι πάντα συνδεδεμένη με το θάνατο, ο έρωτας με την απώλεια, η ελευθερία με το φόβο και το μεγάλωμα με τον αποχωρισμό. Είμαστε όλοι μαζί σ’ αυτό.»

Ένας τρελός τρελός κόσμος

Όταν το 1989 το σοσιαλιστικό οικοδόμημα άρχιζε να καταρρέει, όλοι προέβλεπαν το τέλος της Ιστορίας και την παγκόσμια επικράτηση του καπιταλισμού. Μια νέα περίοδος ανάπτυξης, ευημερίας και ειρήνης διαγραφόταν στις καρδιές των ανθρώπων. Πόσο λάθος κάναμε...

Οι ισχυροί της γης, απελευθερωμένοι από τις ψυχροπολεμικές διενέξεις τους, έστρεψαν τα όπλα τους σε περιφέρειες με γεωοικονομικό ενδιαφέρον. Οι ΗΠΑ στη μέση Ανατολή και η Ρωσία στον Καύκασο, με τη διεθνή κοινότητα και τον ΟΗΕ ανήμπορους να αντιδράσουν. Ο Δυτικός κόσμος υιοθέτησε ένα σκληρό φιλελεύθερο μοντέλο ανάπτυξης που οδήγησε σε αποδυνάμωση των εθνικών κυβερνήσεων και σε περιορισμό των κοινωνικού κράτους (π.χ. παιδεία, υγεία). Ταυτόχρονα, εθνικιστικά ρεύματα ξεπήδησαν παντού. Η πείνα έφερε τη μετανάστευση και η εκμετάλλευση την τρομοκρατία.


Όταν το 2001 οι δίδυμοι πύργοι γκρεμίζονταν, ο νέος κόσμος ήταν λιγότερο ασφαλής από εκείνον του 1946( τέλος παγκοσμίου πολέμου) ή του 1960( ψυχρός πόλεμος). Ο φόβος, αιώνιος εχθρός της δημοκρατίας, είχε νικήσει. Μα και πάλι δεν καταλάβαμε.
Συνεχίσαμε στο ίδιο φιλελεύθερο μοντέλο. Ο παγκόσμιος πλούτος συσσωρεύτηκε σε λίγες υπερεθνικές εταιρίες και τα κράτη, αδύναμα όσο ποτέ, χρεοκοπούσαν. Ο τυφώνας Κατρίνα ανέδειξε την αδυναμία των ανεπτυγμένων κρατών να προστατεύουν τους πολίτες τους. Η Οικονομία, πανίσχυρη και παγκοσμιοποιημένη, επιβλήθηκε στην Πολιτική. Οι νόμοι της αγοράς, με ψευδεπίγραφο την αέναη αυτορρύθμιση τους, κινούσαν τα νήματα της παγκόσμιας σκηνής, χωρίς να λογοδοτούν σε κανέναν.
Σήμερα, όλοι πείστηκαν...

Έπρεπε πρώτα να καταρρεύσουν οι κεφαλαιαγορές, να πτωχεύσουν επιχειρήσεις, να απολυθούν χιλιάδες εργαζόμενοι. Κυρίως, να κλονιστούν τα τραπεζικά ιδρύματα, βασικός μοχλός της ανάπτυξης. Κι όλα αυτά, μέσα σε μια δύσκολη συγκυρία, με πολλά παγκόσμια προβλήματα, όπως είναι ο υπερπληθυσμός, η τρομοκρατία,η μετανάστευση, η εξάλλειψη πρώτων υλών, η έλλειψη τροφίμων και η υπερθέρμανση του πλανήτη. Ζητήματα γνωστά από χρόνια.
Η παγκόσμια κοινότητα, με τους διακρατικούς θεσμούς της, δεν επιδίωξε ποτέ την επίλυση τους, εγκλωβισμένη σε αλληλοσυγκρουόμενα συμφέροντα. Θα λέγαμε πως παγκοσμιοποιήσαμε τις αγορές, χωρίς να οικουμενοποιήσουμε την πολιτική και τα πανανθρώπινα προβλήματα μας. Ο κόσμος της οικονομίας μάς ξεπέρασε!
Απάντηση στην χρηματοπιστωτική κρίση δόθηκε. 2.5 τρις δολλάρια(!) σ' αυτούς που απέτυχαν... Γενικευμένο οικονομικό κραχ δε θα έχουμε. Η αγορά θα συνεχίσει να παγκοσμιοποιείται παρά τις μερικές κρατικοποιήσεις τραπεζών. Αυτός που πραγματικά κινδυνεύει είναι ο απλός άνθρωπος. Το πρόβλημα τής (επιτρέψτε μου) 'φανταστικής' οικονομίας αντιμετωπίστηκε. Τα άλλα, τα πραγματικά προβλήματα, παραμένουν. Φτώχεια, ακρίβεια, ανεργία, ανελευθερία, εκμετάλλευση. Όσο δε διεθνοποιούνται τόσο μας απειλούν. Λύση, μια παγκόσμια διακυβέρνηση; Ίσως...
Είμαστε σε πόλεμο, πάντα ήμασταν. Πόλεμος αξιών, πολιτικών, επιλογών και προθέσεων. Πόλεμος καλού και κακού. Τι θα μπορούσαμε να κάνουμε με 2,5 τρις δολλάρια αναρωτηθήκατε, άραγε; Ίσως λύναμε για πάντα το παγκόσμιο πρόβλημα της πείνας. Ίσως αποκτούσαμε για πάντα μια αειφόρο, ανανεώσιμη, αιώνια ενέργεια, δίχως εξαρτήσεις από πετρέλαιο και άλλες ορυκτές πηγές. Ίσως..
Μα, και πάλι, δεν αλλάξαμε...
 
ΆΞΙΟΝ ΕΣΤΙ το χέρι που επιστρέφει από φόνο φριχτόν και τώρα ξέρει ποιος αλήθεια ο κόσμος που υπερέχει ποιο το 'νυν' και ποιο το 'αιέν' του κόσμου:
Ελύτης

Ζητείται πυξίδα: Ελληνικό πανεπιστήμιο-ελληνική παιδεία

Βαλτώσαν τα προβλήματα,
Βαλτώσαμε κι εμείς.
Του Δρόμου τα συνθήματα,
Ξεχάστηκαν νωρίς!

Χαμένα τα κινήματα,
Φωνάξανε χωρίς,
Του Νόμου τα προσχήματα,
Εσύ να μη τα δεις…

Της Αλλαγής μηνύματα,
Δεν άγγιξε κανείς.
Η προσφορά παθήματα
Εικόνες της ντροπής…

Μια φορά και έναν καιρό ζούσε ο Προκρούστης. Σε ένα χωριό με γίγαντες και κανονικούς ανθρώπους. Οι πρώτοι υποδούλωσαν τους δεύτερους. Αυτή η ανισότητα απασχολούσε πάντα τον Προκρούστη και έβαλε σκοπό της ζωής του να την πολεμήσει. Έφτιαξε, λοιπόν, δύο κρεβάτια, ένα για τους τεράστιους γίγαντες κι ένα για τους μικροσκοπικούς ανθρώπους. Στο μικρό κρεβάτι έβαζε τους γίγαντες και τους έκοβε τα πόδια, για να χωρέσουν… Στο μεγάλο τους ανθρώπους και τους τραβούσε με τη βία, για να ‘ταιριάξουν’…

Οι πράξεις του υπηρετούσαν την αρχή της ισότητας όλων των ανθρώπων που επιβάλλει τους γίγαντες να είναι μη γίγαντες και το αντίστροφο. Τελικά ο ήρωας μας δολοφονήθηκε. Αμετανόητος για την ιδεολογία του φώναζε ‘ Δεν έκανα κακό σε κανέναν άνθρωπο. Υπήρξα μόνο δίκαιος’. Και ζήσαμε εμείς μ’ αυτούς κι αυτοί εις βάρος μας… Αλήθεια, πόσοι Προκρούστες υπάρχουν γύρω μας… { Από τον Ελβετό Durrenmatt.}

Αφιερωμένο σε όλους εκείνους που μισούν την αμφιβολία και επιλέγουν τον εύκολο δρόμο της πίστης και του δόγματος. Ξέρετε σε ποιους αναφέρομαι : στους υποστηρικτές του σκληρού συγκεντρωτικού κράτους και στους οπαδούς της φιλελεύθερης οικονομίας.

Θα αναρωτιέστε, τι σχέση έχουν αυτά με το θέμα μας. Κι όμως, οι παραπάνω δύο άκαμπτες κοσμοθεωρίες, μονοπωλούν το ‘διάλογο’ για την Παιδεία. Στη βουλή, στα τηλεπαράθυρα, στις συνελεύσεις. Μόνο που ο διάλογος προϋποθέτει αρχικά, σύγκρουση και τελικά, σύνθεση απόψεων. Καταλαβαίνεται, τώρα, γιατί τον αποφεύγουν, αφού έχουν τη σιγουριά της απόλυτης πίστης και την έλλειψη της αμφιβολίας. Όπως ο Προκρούστης...

Προτάσεις προς συζήτηση:

 

1. Ιδιωτικά πανεπιστήμια. Εταιρίες στην εκπαίδευση

Ας κάνουμε λοιπόν έναν εικονικό διάλογο πάνω στα ιδιωτικά πανεπιστήμια. Ο Α. θα πρεσβεύει την πρώτη ιδεολογία ( από το Αριστερά) και ο Δ. την άλλη (από το Δεξιά). Μη σας ξεγελούν οι όροι. Είπαμε, πρόκειται για το ίδιο νόμισμα…Θα βάλουμε στη συζήτηση μας και τον κύριο Χ. ( από το Χρήμα). Ο τελευταίος δεν έχει αξίες ή ιδέες. Ενδιαφέρεται μόνο για το προσωπικό του συμφέρον. Ξεκινάμε;

• Α.: Η παιδεία είναι δημόσιο και δωρεάν αγαθό. Σύνδεση των πτυχίων με την αγορά εργασίας(!) ·
  

• Δ. : Ναι στην ιδιωτική παιδεία για τους εξής λόγους:

α) να μη φεύγουν φοιτητές σε ιδρύματα του εξωτερικού
β) να υπάρχει ανταγωνισμός δημόσιων και ιδιωτικών ιδρυμάτων
γ) να γίνουν κάποια κέντρα ελευθέρων σπουδών πανεπιστήμια
δ) να μπουν δίδακτρα στα δημόσια
ε) να χρηματοδοτείται η έρευνα του πανεπιστημίου από ιδιώτες

• Χ. : Δε με ενδιαφέρει, γιατί θα έχω πάρει πτυχίο. Άσε που δε θα βρεθεί ιδιώτης που θα επενδύσει τα χρήματα του στην εκπαίδευση.
  

Σχόλιο:
Η γνώση, η μόρφωση και η εκπαίδευση είναι αγαθά. Άρα, δεν μπορούν να υποτάσσονται σε νόμους της προσφοράς- ζήτησης, ούτε να γίνουν εμπόρευμα.

Το κράτος θέλει να μειώσει τη χρηματοδότηση του δημόσιου πανεπιστημίου είτε με δίδακτρα είτε με ιδιωτική εκμετάλλευση της έρευνας. Το κράτος θέλει να ιδρυθούν ιδιωτικά πανεπιστήμια για να σταματήσει η εκροή φοιτητών στο εξωτερικό ( 3η θέση στον κόσμο μετά από Κίνα και Ινδία) και να αυξηθεί η εισροή αλλοδαπών ( τελευταίοι στην Ε.Ε.). Έτσι, κερδίζει χρήματα από τη φορολόγηση τους.

Τα τωρινά πανεπιστήμια λειτουργούν με ακαδημαϊκά κριτήρια. Ενώ οι επιχειρήσεις θέλουν αποφοίτους που θα ξέρουν το αντικείμενο εργασίας τους τέλεια. Επίσης θέλουν έρευνα που θα αποφέρει μόνο κέρδη. Τι τους νοιάζει για το οικολογικό αυτοκίνητο του Μετσόβιου Πολυτεχνείου ή αν ο φοιτητής διδάχτηκε ιατρικό δίκαιο. Τα παραπάνω είναι ασυμβίβαστα…

Αναρωτιέμαι τι θέλουμε. Πανεπιστήμια που θα παράγουν γνώση και έρευνα ή ιδρύματα που θα παράγουν προϊόντα εμπορεύσιμα. Και τα δύο δε γίνεται…

2. Ριζική αλλαγή δομής δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης ( Δημοτικό, Γυμνάσιο, Λύκειο):

• Από το δημοτικό μέχρι και το Λύκειο, θα διδάσκονται 2 ξένες γλώσσες και η χρήση Η/Υ. Γι’ αυτά, θα δίνονται πτυχία κρατικής πιστοποίησης
  
• Κάθε σχολείο θα έχει υπερσύγχρονες βιβλιοθήκες και Η/Υ
  
• Θα διδάσκονται κυρίως: κλασική παιδεία (αρχαία, ιστορία κ.λπ.), στοιχειώδη μαθηματικά, φιλοσοφία, κοινωνικές επιστήμες. Αλλαγή βιβλίων.
  
• Συχνές εργασίες των μαθητών πάνω σε πολλά θεματικά πεδία που απαιτούν αναζήτηση πληροφοριών, κριτική σκέψη, βιβλιογραφία
  
• Αξιολόγηση των καθηγητών από: μαθητές, σύλλογο γονέων και ανεξάρτητη επιτροπή της τοπικής αυτοδιοίκησης

3. Αλλαγή τρόπου εισαγωγής στα πανεπιστήμια:

• Κατάργηση πανελλαδικών εξετάσεων και βάσης του δέκα.
  
• Ο βαθμός απολυτηρίου να αποτελεί το κριτήριο εισόδου στα πανεπιστήμια
  
• Στο τέλος του Λυκείου θα γίνεται μηχανογραφικό προτίμησης σχολών και όχι τμημάτων
  
• Οι νέοι φοιτητές, ανάλογα με τον βαθμό τους, θα εισέρχονται για ένα έτος σε σχολές και όχι σε τμήματα. (π.χ. σε σχολή υγείας). Τα πρώτα μαθήματα εξάλλου είναι κοινά
  
• Ανάλογα με την επίδοση τους [εργασίες (π.χ. 20%), εξεταστική (π.χ. 30%) βαθμός απολυτηρίου (π.χ.50%)] θα κατανέμονται στα αντίστοιχα τμήματα. (π.χ. ιατρική, φαρμακευτική, οδοντιατρική, νοσηλευτική)
  
• Ο αριθμός φοιτητών θα καθορίζεται από την πανεπιστημιακή κοινότητα.
  
• Όσοι απέτυχαν, θα μπορούν να ξαναπροσπαθήσουν, με τον ίδιο τρόπο, την άλλη χρονιά.

4. Δομικές αλλαγές στον τρόπο διδασκαλίας και στη θεσμική λειτουργία των πανεπιστημίων.

• Γενναία αύξηση χρηματοδότησης
  
• Αξιολόγηση των καθηγητών από φοιτητές, ανεξάρτητη επιτροπή και υπουργείο
  
• Αυτοδιοίκηση
  
• Συμμετοχή των φοιτητών στα όργανα συνδιοίκησης σε αναλογία ένα προς ένα με τους καθηγητές
• Καθολική ψηφοφορία για εκλογή Πρύτανη
• Εκσυγχρονισμός κτηρίων και βιβλιοθηκών
• Αλλαγή του αναχρονιστικού συστήματος εξετάσεις- παραδόσεις: Εργασίες από φοιτητές, υποχρεωτικά εργαστήρια-φροντιστήρια, λίγες παραδόσεις από το αμφιθέατρο που όμως θα έχουν μορφή διάλεξης ή στρογγυλής τράπεζας. Ο βαθμός θα είναι αποτέλεσμα των εξετάσεων (60%) και των εργασιών (40%) σε κάθε μάθημα.
  
• Πολλαπλά δωρεάν συγγράμματα. Πρόσβαση στις βιβλιοθήκες για άλλες πηγές.

Στην ψυχή μου αντηχούν κάποιοι στίχοι των Κατσιμιχαίων:
‘ Μένω μονάχος στο παρών μου
να σώσω οτιδήποτε αν σώζεται
κι ας έχω τις συνέπειες του νόμου
συνένοχο στο φόνο δε θα μ’ έχετε.’

Κλείνω το αφιέρωμα όπως το άρχισα: ‘ Η πολιτική δεν είναι η τέχνη του εφικτού, είναι η επιλογή μεταξύ του δυσάρεστου και του καταστρεπτικού’(Γκάλμπρεϋθ)

Ατέρμονη διαμάχη ιδεών- Προς μια προοδευτική κοινωνία

Σε ποια μονοπάτια βαδίζουμε?
Ποια η μορφή της κοινωνίας μας στον 21ο αιώνα?
Εμείς οι ίδιοι τι επιλέγουμε?
Μια νέα κοινωνία, μια βελτιωμένη μορφή της σημερινής ή την στασιμότητα?

Οι απαντήσεις των παραπάνω ερωτημάτων είναι πολλές, διαφορετικές και σχετιζόμενες με τις προσωπικές ιδεολογίες του καθενός, με τον τρόπο αντίληψης της ανθρώπινης φύσης. Γενικά, ένα σύνολο ιδεών (θεωρητικό μέρος) με ένα σύνολο ενεργειών (πρακτικό μέρος) αποτελούν την πολιτική μας στάση.

Αρχικά πρέπει να τονιστεί πως όσο υπάρχει άνθρωπος, θα υπάρχει και κοινωνία. Όσο υπάρχει κοινωνία, θα υπάρχουν συστήματα δομών και εξουσίας. Συνεπώς, πάντα θα υπάρχει πολιτική. Το ζητούμενο είναι ποιούς εξυπηρετεί, ποια κοινωνικά ρεύματα δημιουργεί και στηρίζει.

Έπειτα, η πολιτική πάντα εκπορεύεται από μια κοσμοθεωρία, από μια προσωπική αντίληψη του κόσμου, των δομών και της εξέλιξης του. Ανέκαθεν οι ιδεολογίες βασίζονταν σε ατομικές επιδιώξεις, συλλογικά αιτήματα, ακόμα και ουτοπικά όνειρα. Με μία διαφορά: πολιτική δεν σημαίνει μόνο διαχείριση. Όπως και δεν σημαίνει απλή ερμηνεία, στείρα περιγραφή του κόσμου. Σημαίνει προσπάθεια αλλαγής του! Κι εδώ έρχεται αναπόφευκτα η σύγκριση του παλιού με το καινούριο, του προοδευτικού με το συντηρητικό, της Αριστεράς με τη Δεξιά.

Έτσι προχωρά ο κόσμος μας. Από τον άνθρωπο των σπηλαίων (αναρχική κοινωνία), στον άνθρωπο της αρχαιότητας (δουλοκτητική κοινωνία), από εκεί στον άνθρωπο του Μεσαίωνα (φεουδαρχική κοινωνία), εν συνεχεία, στον άνθρωπο των νεότερων χρόνων (καπιταλιστική κοινωνία) και τέλος, στον σημερινό άνθρωπο.

Θεωρώ την εποχή μας ένα μεταβατικό στάδιο προσαρμογής στα νέα δεδομένα της παγκοσμιοποίησης. Πολλοί αναρωτιούνται γιατί δεν υπάρχουν κινήματα, γιατί δεν υπάρχουν όνειρα, γιατί υποταχθήκαμε στους νόμους της αγοράς. Πολλοί κατηγορούν τους νέους. Εμείς, όμως, φωνάζουμε παρόν. Δεν υιοθετούμε όνειρα περασμένων γενιών, δεν αγωνιζόμαστε με όνειρα του χθες, αλλά υπηρετούμε τους δικούς μας στόχους για μια κοινωνία πιο ελεύθερη, δημοκρατική, με σεβασμό στον Άνθρωπο. Όσο το δόγμα Μπους θα κυριαρχεί, όσο ο κόσμος θα χωρίζεται σε ζώνες καλού-κακού, όσο οι συντηρητικές πολιτικές θα ενισχύονται στην Ευρώπη, τόσο εμείς θα προβάλουμε τις διαχρονικές αξίες της Αριστεράς για ισότητα, ίσα δικαιώματα, ισονομία, ανθρωποκεντρική κοινωνία.

Αριστερά-Δεξιά, επανατοποθετούνται σε νέα βάση, συγκρούονται. Υπάρχουν διαχωριστικές γραμμές? Αναμφισβήτητα. Όπως έλεγε κάποιος βετεράνος της πολιτικής: "Δεν ξέρω πια τι σημαίνει Αριστερά και Δεξιά, αλλά ξέρω πως όποιος υποστηρίζει πως αυτά ξεπεράστηκαν, αυτός είναι Δεξιός". Η διαφορετικότητα στις αντιλήψεις για ελευθερία, ισότητα, κοινωνική αλληλεγγύη, εξακολουθούν να συγκροτούν τον βασικό άξονα Δεξιάς-Αριστεράς.

• Αν η αγορά συγγραμάτων είναι μια Δεξιά αντίληψη, το ένα και μόνο δωρεάν βασικό βιβλίο δεν είναι κατ' ανάγκην Αριστερή.

• Αν η καθηγητική αυθαιρεσία είναι μια Δεξιά αντίληψη, η αποχή από τα όργανα συνδιοίκησης δεν είναι κατ' ανάγκην Αριστερή.

• Αν το σχίσιμο αφισσών, η μη συμμετοχή στις γενικές συνελεύσεις του συλλόγου φοιτητών, η αδιαφορία για τις επιτροπές είναι μαι Δεξιά στάση, οι φωνές και ύβρεις στις γενικές συνελεύσεις, η τοιχοκόλληση παντού, δεν είναι κατ' ανάγκην Αριστερή.

• Τέλος, αν η υποταγή στην ελεύθερη Αγορά είναι η προοπτική της Δεξιάς, η υποταγή στο κράτος δεν είναι η προοπτική της Αριστεράς.

Ζούμε χαλεπούς καιρούς. Υπάρχουν άνθρωποι της γενιάς μας με προοδευτικές, ανατρεπτικές, ριζοσπαστικές απόψεις, έτοιμοι να συγκρουστούν με τις συντηρητικές, παραδοσιακές που κυριαρχούν μέσα τους, έξω τους, γύρω τους. Μέχρι να βρεθεί μια νέα δυναμική ισορροπία, ένας άλλος επιθετικός προσδιορισμός της κοινωνίας. Μόνο που και τότε, θα ξαναγεννηθούν κινήματα, οράματα, ιδέες, για έναν καλύτερο κόσμο. Φτάνει να μην μένουμε θεατές, να μην εφησυχάζουμε αλλά να προτείνουμε, να συμετέχουμε στα κοινά, να παλεύουμε.

Η πορεία της ανθρώπινης κοινωνίας γίνεται με συγκρούσεις. Μόνο που με την πάροδο του χρόνου, οι άνθρωποι αποκτούν περισσότερο δύναμη. Μια δύναμη, ικανή σήμερα, να καταστρέψει το πολυτιμότερο αγαθό: την ΖΩΗ. Και τότε δεν θα υπάρχει πολιτική, κοινωνία, άνθρωπος, μόνο σκοτάδι.....

Ο Δρόμος μου...

"Μα κάποτε που η κρύα σιωπή θα περιβρέχει τη γη

κάποτε που θα στερέψουν οι άσημες φλυαρίες
κι όλοι τους θα προσμένουν σίγουρα τη φωνή
θ' ανοίξω το στόμα μου
θα γεμίσουν οι κήποι με καταρράκτες
στις ίδιες βρώμικες αυλές τα οπλοστάσια

οι νέοι έξαλλοι θ' ακολουθούν με στίχους χωρίς ύμνους
ούτε υποταγή στην τρομερή εξουσία."

M. Κατσαρός, Ποιήματα...εδώ...

Αυτό που ήσουν κάποτε,

θα γίνεις ξανα...

Το πλήθος των πατεράδων μας, 

κι εμείς.... εμείς τι....

Με τη δική μου μάτια... ψηφιακό ολόγραμμα μιας αχανούς μπλογκόσφαιρας, απ' τα επίκαιρα στα άγνωστα, κι απ' τα κοινωνικά στα ενδόμυχα, στο Φως της Αλήθειας, στη ζεστασιά των τίμιων Λόγων, στην ομορφιά της Ζωής.

Η ανάγκη έκφρασης, επικοινωνίας και συν-διαμόρφωσης ιδεών, προτάσεων και κοινωνικών παρεμβάσεων, έδωσαν τη σπίθα να ασχοληθώ. Στα 3 χρόνια μαθητικού και 6 χρόνια φοιτητικού συνδικαλισμού, βίωσα τη σημερινή παιδεία και υγεία, τα κόμματα και τις πολιτικές διεκδικήσεις. Πιστεύοντας, ανέκαθεν, πως η Ιδέα, το Όραμα και η προσωπική μας Στάση, αποτελούν το καύσιμο της Αλλαγής, της Νίκης και της Ανθρωπιάς. Εκεί στέκομαι, αυτά ακολουθώ, πάνω από κάθε σκοπιμότητα, πέρα από κάθε προσωπική επιδίωξη.

Γράφω από ανάγκη, από ψώνιο, από τεμπελιά, δεν ξέρω...

Το blogging μου δίδαξε να σκέφτομαι, να ακούω, να αναζητώ, να επικοινωνώ... Η αληθινή χαρά βρίσκεται αλλού. Με τους φίλους, τις σχέσεις, τις βόλτες, τις δουλειές, τις σκοτούρες. Στα μικρά καθημερινά πράγματα...

Κι όμως, είμαι ακόμα εδώ.. Πολλά μας ενοχλούν κι ακόμα περισσότερα μας πληγώνουν... Απέχουμε πολύ από την Ανθρώπινη κοινωνία.. Η istopolitia ξεκίνησε χωρίς σκοπό. Η αληθινή Πολιτεία βρίσκεται εκεί έξω, όταν κλείσουμε την Οθόνη του υπολογιστή μας...

Καλό ταξίδι... Γαληνός, Πολίτης του κόσμου: Ελλάδα.

Τι σημασία έχει ποιος είμαι... Ο Γαληνός είναι πιο κοντά σε αυτό που θα έπρεπε να είμαι...




Ο Κήπος Με Τις Αυταπάτες ( Δοκίμια Ο. Ελύτη)

…Οπου ανθεί ο μέσος όρος παύω να υπάρχω. Μου είναι αδύνατον να ευδοκιμήσω μέσα στη μάζα της εκάστοτε πλειοψηφίας. Οι ωραίες μειοψηφίες είναι το κάτι άλλο. Η τις κάνω σμαράγδι να φωτίζουν τη νύχτα μου, ή τις τρώω με σοκολάτα και σαντιγύ. Γι αυτό και καμιά ολιγαρχία που εκτιμώ δεν έρχεται ποτέ στα πράγματα. Όμως, γι αυτό ακριβώς την επιλέγω. Για να μην έρχομαι ποτέ στα πράγματα. 

Ευχαριστώ! 

Εάν δεν ειπωθούν οι απόψεις μας,  πως θα διαλέξουμε την καλύτερη...