istopolitia

Η Istopolitia ξεκίνησε χωρίς σκοπό.
Τι σημασία έχει ποιος είμαι, ο Γαληνός είναι πιο κοντά σε αυτό που θα έπρεπε να είμαι...

Θα με βρείτε κι εδώ: Alter Logs | twitter | youtube | sync
Αξίζει να διαβάσετε: σπουδαία κείμενα άλλων bloggers

Όταν η Αφροδίτη λυπήθηκε τον Πυγμαλίωνα. Υπό τους στίχους του Wreckless Eric.

AreWeHappy?
Από τη Βάσια και το υπέροχο blog της: 

"Για όσους δε γνωρίζετε ήδη τον μύθο, επιτρέψτε μου πρώτα να σας τον αφηγηθώ. 

Ο Πυγμαλίων ήταν ένας νέος γλύπτης που έζησε γύρω στον 5ο αιώνα π.Χ. Ο νεαρός θεώρησε πως η θεά Αφροδίτη απεικονιζόταν εντελώς λανθασμένα. Γι αυτό τον λόγο, αποφάσισε ο ίδιος να δημιουργήσει την ιδανική γυναίκα, η οποία θα ξεπερνούσε σε χάρη όλα τα προηγούμενα γλυπτά. Έτσι, δούλεψε για χρόνια, με καταπληκτική δεξιοτεχνία και επιμονή, δίνοντας βάση και στην παραμικρή λεπτομέρεια. Στο τέλος, κατάφερε να διαμορφώσει την πιο εκλεπτυσμένη φιγούρα που είχε συλλάβει ποτέ η τέχνη

Τόσο εκπληκτική ήταν η δημιουργία του, που άρχισε να την ερωτεύεται παθιασμένα. Φιλούσε τα μαρμάρινα χείλη της, άγγιζε τα παγωμένα χέρια της, έντυνε με περίτεχνα ρούχα το άψυχο σώμα της. Σύντομα όμως η ελπίδα μετατράπηκε σε οδύνη, αφού το άγαλμα δε μπορούσε να ανταποδώσει την αγάπη που ο Πυγμαλίων προσέφερε. 


Ξεκίνησε να δημιουργήσει την απόλυτη γυναίκα αλλά στο τέλος κατάφερε να δημιουργήσει την προσωπική του απελπισία. 


Έτσι κάπως συμπεριφερόμαστε όλοι εμείς, σα τον Πυγμαλίων. Πολλές φορές μας ελκύουν στην αρχή άτομα διαφορετικά από μας και κατεφέρνουν εύκολα να διεισδύσουν στο μυαλό μας. Και αυτή η αντίθεση αρχικά μας ευχαριστεί! Μα μόλις αποζητήσουμε τον έλεγχο της σχέσης που δημιουργείται, οι διαφορές γίνονται ατέλειες και προσπαθούμε να μετατρέψουμε τον άλλον σύμφωνα με τις δικές μας προτιμήσεις. 

Όπως ο Πυγμαλίων, φιλοτεχνούμε τον χαρακτήρα του άλλου έτσι ώστε να μας ταιριάζει. Και όπως ο Πυγμαλίων, αναπόφευκτα αντιδρούμε, αφού οι προσπάθειές μας να τον αλλάξουμε πέφτουν στο κενό. Το σχέδιο αυτό αποτυγχάνει πάντα: ή ο άλλος αντιστέκεται, μετατρέποντας την σχέση σε πεδίο μάχης, ή παραδίνεται, κάνοντας τον άλλον τόσο άψυχο όσο και το άγαλμα.


Σε αυτό το παράδοξο παιχνίδι χάνουμε, ακόμα κι αν κερδίσουμε. 


Στο τέλος του μύθουη Αφροδίτη λυπήθηκε τον Πυγμαλίων και έδωσε ζωή στο άγαλμα. Αυτός και η Γαλάτεια (όπως την ονόμασε) παντρεύτηκαν με τις ευχές της θεάς.

Στον πραγματικό κόσμο όμως δε μπορούμε να ελπίσουμε σε θαύματαΜπορούμε όμως να σεβόμαστε τις διαφορές του άλλου ώστε να βγάλουμε κάτι αληθινά όμορφο."


words and music: 
Eric Goulden / Wreckless Eric (Zomba Music)



When I was a young boy
My mama said to me 
There's only one girl in the world for you 
And she probably lives in Tahiti 

I'd go the whole wide world 
I'd go the whole wide world 
Just to find her 

Or maybe she's in the Bahamas
Where the Carribean sea is blue 
Weeping in a tropical moonlit night 
Because nobody's told her 'bout you 

I'd go the whole wide world 
I'd go the whole wide world 
Just to find her 
I'd go the whole wide world 
I'd go the whole wide world 
Find out where they hide her 

Why am I hanging around in the rain out here 
Trying to pick up a girl 
Why are my eyes filling up with these lonely tears 
When there're girls all over the world 

Is she lying on a tropical beach somewhere 
Underneath the tropical sun 
Pining away in a heatwave there 
Hoping that I won't be long 

I should be lying on that sun-soaked beach with her 
Caressing her warm brown skin 
And then in a year or maybe not quite 
We'll be sharing the same next of kin 

I'd go the whole wide world 
I'd go the whole wide world 
Just to find her 
I'd go the whole wide world 
I'd go the whole wide world 
Find out where they hide her 


Όταν η Αφροδίτη λυπήθηκε τον Πυγμαλίων..
Υπό τους στίχους του Wreckless Eric.


Από το ιδανικό πρότυπο της τέλειας, μοναδικής γυναίκας στο ρεαλιστικό σχήμα  της μόνιμα ατελoύς και προβληματικής συμβίωσης.. 
Όταν η επιθυμία αγγίξει την πραγματικότητα, βλέπουμε την αποστασιοποίηση, την προδοσία ή τον χωρισμό, όταν θα έπρεπε να μιλάμε για απλό συμβιβασμό, προσπάθεια και κατανόηση...

Το αρχέτυπο πρότυπο της Μητέρας, επαναλαμβάνεται στα μάτια της Συντρόφου. 
Κι Εκείνη, τυφλά, εντελώς φυσικά, το μεταλαμπαδεύει στα παιδιά της.
Ο κύκλος συνεχίζει, αέναος κι απαράλλαχτος, ανεμπόδιστος, μακριά από κοινωνικούς μετασχηματισμούς κι επαναστάσεις.

Ταΐζοντας τον παραλογισμό,  με ύμνους και στιχάκια στη Θεά, προσδοκούμε την τύχη του Πυγμαλίωνα.. Για να πάρουμε απάντηση, στα όμορφα λόγια της Βάσιας: 
"Δε μπορούμε να ελπίσουμε σε θαύματαΜπορούμε όμως να σεβόμαστε τις διαφορές του άλλου ώστε να βγάλουμε κάτι αληθινά όμορφο."
Κι ο παραλογισμός δεν έχει τέλος..


Photo Credit: "AreWeHappy?" by Roberto Condado, on Flickr

Αυτός είναι ο κόσμος μας, η επανάσταση είναι τώρα

Anemone
Α. Πέρα από την Κορυφή

1. Το πετρέλαιο είναι το θεμέλιο του οικοδομήματος του ανθρώπινου πολιτισμού.
Υπάρχουν 10 θερμίδες υδρογονανθράκων -πετρέλαιο και φυσικό αέριο- σε κάθε θερμίδα τροφής που καταναλώνουμε στον εκβιομηχανισμένο κόσμο. 
  • Τα λιπάσματα φτιάχνονται από φυσικό αέριο 
  • Τα εντομοκτόνα από πετρέλαιο
  • Με πετρελαιοκίνητα μηχανήματα οργώνουμε- φυτεύουμε- ποτίζουμε- μαζεύουμε- μεταφέρουμε και συσκευάζουμε
  • Τυλίγουμε τα τρόφιμα σε πλαστικό - ίσον πετρέλαιο. Όλα τα πλαστικά είναι από πετρέλαιο
  • Υπάρχουν 26 λίτρα πετρέλαιο σε κάθε ελαστικό
Το πετρέλαιο είναι παντού.
Είναι πανταχού παρόν.

Και μόνο εξ' αιτίας του πετρελαίου υπάρχουν 7 δις άνθρωποι ή σχεδόν 7 δις άνθρωποι στον πλανήτη αυτή τη στιγμή.

Η άφιξη τέτοιας φτηνής και εύκολης ενέργειας η οποία, παρεμπιπτόντως, ισοδυναμεί με δισεκατομμύρια σκλάβους να δουλεύουν όλο το 24ωρο άλλαξε τον κόσμο με τόσο ριζοσπαστικό τρόπο τον τελευταίο αιώνα που ο πληθυσμός αυξήθηκε κατά 10 φορές.

Όμως, έως το 2050, τα αποθέματα πετρελαίου θα μπορούν να καλύψουν τις ανάγκες του πληθυσμού κάτω από το ήμισυ του σημερινού- βάσει του τωρινού τρόπου ζωής. Έτσι, το μέγεθος προσαρμογής σε ένα διαφορετικό τρόπο ζωής είναι απλά τεράστιο.
  • Ο κόσμος σήμερα χρησιμοποιεί 6 βαρέλια πετρελαίου για κάθε βαρέλι που βρίσκει
  • Πέντε χρόνια πριν, χρησιμοποιούσε 4 βαρέλια για κάθε ένα που έβρισκε
  • Σε ένα χρόνο από τώρα, θα χρησιμοποιεί 8 βαρέλια για κάθε ένα που θα βρίσκει

Αυτό που με ενοχλεί είναι η έλλειψη οποιασδήποτε αληθινής προσπάθειας από τις κυβερνήσεις παγκοσμίως και από τους ηγέτες της βιομηχανίας ανά τον κόσμο να κάνουν κάτι διαφορετικό.

Έχουμε αυτές τις, ας τις πούμε, προσπάθειες να παραχθεί περισσότερη αιολική ενέργεια και ίσως να γίνει κάτι και με την παλιρροϊκή. Γίνονται προσπάθειες για την καλύτερη απόδοση των αυτοκινήτων μας αλλά δεν υπάρχει τίποτα που να μοιάζει με επερχόμενη επανάσταση- όλα αυτά είναι ασήμαντα και αυτό είναι αρκετά τρομακτικό.

Και οι κυβερνήσεις καθοδηγούμενες από οικονομολόγους που δεν εκτιμούν αυτά για τα οποία μιλάμε και προσπαθούν να διεγείρουν τον καταναλωτισμό για να αποκαταστήσουν την περασμένη ευημερία ελπίζοντας να αποκαταστήσουν το παρελθόν.

Εκτυπώνουν ακόμα περισσότερο χρήμα, το οποίο στερείται παντελώς αντικρύσματος. Έτσι, εάν η οικονομία βελτιωθεί και ανακάμψει και η περίφημη ανάπτυξη επανέλθει, θα είναι σύντομη.

Η παγκόσμια παραγωγή πετρελαίου τώρα είναι περίπου 86 εκατομμύρια βαρέλια ημερησίως. Σε περίπου 10 χρόνια, προβλέπεται να πρέπει να αντικατασταθούν σχεδόν 14 εκατομμύρια βαρέλια την ημέρα. 

Δεν υπάρχει κάτι που να μπορεί να πλησιάσει και να καλύψει έστω και το 1% αυτού του είδους τη ζήτηση. Αν δεν κάνουμε κάτι αρκετά γρήγορα πρόκειται να υπάρξει τεράστια έλλειψη ενέργειας.

Νομίζω ότι το μεγάλο λάθος είναι ότι δεν αναγνωρίσαμε πριν μια δεκαετία περίπου, ότι χρειαζόταν συντονισμένη προσπάθεια για την ανάπτυξη αυτών των βιώσιμων μορφών ενέργειας.

Νομίζω αυτό είναι κάτι που τα εγγόνια μας θα το κοιτάξουν με τρομερή δυσπιστία.

"Αφού γνωρίζατε ότι
είχατε να κάνετε με ένα πεπερασμένο αγαθό
πώς ήταν δυνατόν να χτίσετε την οικονομία σας
πάνω σε κάτι το οποίο επρόκειτο να εξαφανιστεί;
"

Για πρώτη φορά στην ανθρώπινη Ιστορία
βρισκόμαστε αντιμέτωποι με την εξάντληση ενός βασικού πόρου
καίριου στο τωρινό μας σύστημα επιβίωσης.

Και το γαμώτο της όλης υπόθεσης είναι ότι
ακόμη και με το πετρέλαιο να γίνεται όλο και πιο σπάνιο
το οικονομικό σύστημα
θα συνεχίσει να ωθεί με κλειστά μάτια
το καρκινικό του μοντέλο ανάπτυξης,


έτσι ώστε οι άνθρωποι να αγοράζουν
πιο πολλά πετρελαιοκίνητα αυτοκίνητα
για να δημιουργούν ΑΕΠ και δουλειές
χειροτερεύοντας την παρακμή.

Υπάρχουν λύσεις για να αντικαταστήσουμε το οικοδόμημα της οικονομίας των υδρογονανθράκων; Φυσικά.

Αλλά η πορεία που χρειάζεται για την επίτευξη των αλλαγών δεν θα εκδηλωθεί μέσω των Πρωτοκόλλων του Συστήματος της Αγοράς, δεδομένου ότι νέες λύσεις μπορούν να εφαρμοστούν μόνο μέσω του Μηχανισμού του Κέρδους.

Οι άνθρωποι δεν επενδύουν σε ανανεώσιμες πηγές ενέργειας, επειδή δεν υπάρχει κέρδος, τόσο μακροπρόθεσμα όσο και βραχυπρόθεσμα.
Και η δέσμευση που χρειάζεται για να γίνουν πραγματικότητα μπορεί να συμβεί μόνο με σοβαρή ζημιά της οικονομίας.


Ως εκ τούτου, δεν υπάρχει χρηματικό κίνητρο, και σε αυτό το σύστημα, αν δεν υπάρχει χρηματικό κίνητρο, δεν γίνεται τίποτα.

Και πάνω απ' όλα,
η Κορύφωση Πετρελαίου είναι μόνο μία από τις αναδυόμενες συνέπειες
του περιβαλλοντικο-κοινωνικού σαραβαλιασμένου τρένου που κερδίζει σήμερα ταχύτητα.


Άλλες υποβαθμίσεις περιλαμβάνουν:


2. το Πόσιμο Νερό -η ίδια η δομή της ύπαρξής μας- το οποίο παρουσιάζει σήμερα ελλείψεις για 2,8 δις ανθρώπους και αυτές οι ελλείψεις πρόκειται να φτάσουν τα 4 δισεκατομμύρια μέχρι το 2030.


3. Παραγωγή Τροφής
Η καταστροφή της καλλιεργήσιμης γης, από την οποία προέρχεται το 99,7%
όλης της ανθρώπινης τροφής λαμβάνει χώρα έως και 40 φορές ταχύτερα απ' όσο μπορεί να αναπληρωθεί και μέσα στα τελευταία 40 έτη, το 30% της καλλιεργήσιμης γης έχει καταστεί αντιπαραγωγικό.

Για να μην πούμε ότι οι υδρογονάνθρακες είναι η ραχοκοκαλιά της γεωργίας σήμερα, και όσο αυτοί μειώνονται έτσι μειώνεται και ο εφοδιασμός μας σε τρόφιμα.

Όσον αφορά στους γενικούς πόρους, με τα τωρινά πρότυπα κατανάλωσης, έως το 2030 θα χρειαζόμαστε δύο πλανήτες για να συνεχίσουμε τους ρυθμούς μας.


4. Για να μην αναφέρουμε τη συνεχή καταστροφή της βιοποικιλότητας που υποστηρίζει τη ζωή προκαλώντας κρίσεις εξαφάνισης και περιβαλλοντική αποσταθεροποίηση σε όλη τη Γη.


5. Με όλες αυτές τις υποβαθμίσεις έχουμε και τη σχεδόν εκθετική αύξηση του πληθυσμού όπου έως το 2030 μπορεί να είναι πάνω από 8 δις άνθρωποι στον πλανήτη.

Η παραγωγή ενέργειας και μόνο θα πρέπει να αυξηθεί στο 44% έως το 2030
για να καλυφθεί η εν λόγω ζήτηση.


Και πάλι,
καθώς τα χρήματα είναι ο μόνος πρωταρχικός παράγοντας για δράση μπορούμε άραγε να αναμένουμε κάποια χώρα του πλανήτη να είναι σε θέση να αντέξει τις μαζικές αλλαγές που απαιτούνται για την επανάσταση στην γεωργία στην επεξεργασία ύδατος, στην παραγωγή ενέργειας κ.τ.λ.

Όταν η σκευωρία του παγκόσμιου χρέους κλείνει σιγά-σιγά όλον τον κόσμο...


6. Για να μην αναφέρουμε το γεγονός ότι
η ανεργία που βλέπετε σήμερα πρόκειται να γίνει κάτι το δεδομένο, λόγω της φύσης της τεχνολογικής ανεργίας. Οι θέσεις εργασίας δε θα επιστρέψουν.


7. 
Και τέλος, μια ευρεία κοινωνική εκτίμηση: 
Από το 1970 έως το 2010, η φτώχεια στον πλανήτη διπλασιάστηκε λόγω αυτού του συστήματος και βάσει της κατάστασης σήμερα, πιστεύετε στα αλήθεια ότι θα δούμε κάτι άλλο από περισσότερο διπλασιασμό, περισσότερα δεινά και περισσότερη μαζική λιμοκτονία;


Β. Η Αφετηρία 

Είναι σαφές ότι βρισκόμαστε στα πρόθυρα μιας μεγάλης μετάβασης στην ανθρώπινη ζωή... Ότι αυτό που αντιμετωπίζουμε τώρα, είναι αυτή η ριζική αλλαγή της ζωής όπως την ξέρουμε κατά τον τελευταίο αιώνα.

Θα πρέπει να υπάρχει μία σύνδεση μεταξύ της οικονομίας και των πόρων αυτού του πλανήτη.
H "κυρίαρχη ομάδα"
θα κάνει ό,τι μπορεί για να παραμείνει στην εξουσία
και αυτό είναι που πρέπει να έχετε κατά νου.

Θα χρησιμοποιήσουν στρατό και ναυτικό και ψέμματα... ή ό,τι άλλο διαθέτουν
για να κρατηθούν στην εξουσία.

Δεν πρόκειται να την εγκαταλείψουν,
διότι δεν ξέρουν κανένα άλλο σύστημα
που θα διαιωνίσει το είδος τους.


ΑΥΤΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΚΟΣΜΟΣ ΣΑΣ
ΑΥΤΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΚΟΣΜΟΣ ΜΑΣ


Η ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΕΙΝΑΙ ΤΩΡΑ

Αποσπάσματα από το τελευταίο μέρος του ντοκιμαντερ:
ZEITGEIST- MOVING FORWARD
 


Για υπότιτλους πατήστε το cc.

Photo Credit: "Anemone" by Maggi_94, on Flickr

Από την κοινωνία της αφθονίας στην κοινωνία της λιτότητας

The Calm After the Storm
1. Απο-ανάπτυξη, 


Οι « οικοταρτούφοι » και ο μύθος της πράσινης ανάπτυξης
Η αποανάπτυξη κερδίζει έδαφος μέσα στην ύφεση 
Μειοψηφίες της ουτοπίας
lundi 26 octobre 2009, par Eric DupinLe Monde diplomatique 

Όσο προχωράει η οικολογική κρίση, επιβάλλεται σιγά σιγά η ανάγκη να ορίσουμε την ανθρώπινη πρόοδο με διαφορετικό τρόπο, και όχι με βάση τον παραγωγισμό και την τυφλή εμπιστοσύνη στα άλματα της επιστήμης και της τεχνολογίας. 

Στη Γαλλία, οι διανοούμενοι και οι ακτιβιστές που αγωνίζονται για την αποανάπτυξη, για έναν τρόπο ζωής απλούστερο και για μια ζωή με νόημα, βλέπουν να αυξάνεται το ακροατήριό τους, όχι μόνο στα κόμματα της αντινεοφιλελεύθερης αριστεράς, αλλά και στο ευρύ κοινό. Όμως, αντιπροσωπεύουν πολύ διαφορετικές πολιτικές και φιλοσοφικές απόψεις.

Θα έπρεπε να δει κανείς το εμβρόντητο ύφος του Γάλλου πρωθυπουργού Φρανσουά Φιγιόν όταν, στις 14 Οκτωβρίου του 2008, ο Υβ Κοσέ (μια από τις σημαντικότερες προσωπικότητες του οικολογικού χώρου) υπερασπίστηκε από το βήμα της Βουλής τις ιδέες της αποανάπτυξης.

Κάνοντας τη διάγνωση ότι
« πρόκειται για μια ανθρωπολογική κρίση », ο Πράσινος βουλευτής του Παρισιού, υπό τα γιουχαΐσματα της δεξιάς, δήλωσε ότι « στο εξής, η προσπάθεια για μεγαλύτερη οικονομική μεγέθυνση είναι αντιοικονομική, αντικοινωνική και αντιοικολογική ». 

Βέβαια, η έκκλησή του για την «κοινωνία της λιτότητας» δεν είχε την παραμικρή πιθανότητα να υιοθετηθεί από τους βουλευτές. Ωστόσο, η προκλητική ιδέα της αποανάπτυξης είχε ήδη κάνει δυναμική εμφάνιση στον διάλογο.



2. Καμπύλη Hubbert 

από το site aenaon:

α) Η πρόβλεψη του M. King Hubbert,
Την δεκαετία του 1950 ο Αμερικανός γεωφυσικός M. King Hubbert, δουλεύοντας για την Shell, παρατήρησε ότι οι ανακαλύψεις πετρελαϊκών πεδίων ακολουθούσαν μία κατανομή σχήματος καμπάνας. Ισχυρίσθηκε ότι ο ρυθμός παραγωγής πετρελαίου θα ακολουθούσε μια παρόμοια καμπύλη, γνωστή πλέον σαν “καμπύλη του Hubbert” 
Πηγή: aspoitalia.net 

Το 1956, ο Hubbert προέβλεψε ότι η παραγωγή των ΗΠΑ θα έφτανε στο μέγιστό της μεταξύ 1965 και 1970. Η Shell προσπάθησε να πιέσει τον Hubbert να μην δημοσιοποιήσει τις προβλέψεις του, αλλά ο διαβόητα πεισματάρης Hubbert προχώρησε στη δημοσίευσή τους. Πολλοί άνθρωποι τόσο μέσα όσο και έξω από την βιομηχανία πετρελαίου γρήγορα απέρριψαν τις προβλέψεις του Hubbert.

Αποδείχθηκε όμως ότι ο Hubbert είχε δίκιο: 
Η πετρελαιοπαραγωγή των ΗΠΑ έφτασε στο μέγιστό της το 1970. Το έτος αυτό οι παραγωγοί των ΗΠΑ παρήγαγαν τόσο πετρέλαιο όσο ποτέ άλλοτε και οι προβλέψεις του Hubbert δεν ήταν παρά μια θολή ανάμνηση. Η παρουσία του μεγίστου σημείου της καμπύλης επιβεβαιώθηκε αρκετά χρόνια αργότερα, έχοντας το πλεονέκτημα της αποκτηθείσας γνώσης.

Παρόλο που από πολλούς δεν έγινε αντιληπτό, η κορύφωση της παραγωγής πετρελαίου στις ΗΠΑ ήταν το πλέον σημαντικό γεωπολιτικό γεγονός που συνέβη λίγo μετά τα μέσα του 20ου αιώνα, δημιουργώντας τις συνθήκες για την ενεργειακή κρίση του 1970 και οδηγώντας τις ΗΠΑ στην κατά πολύ μεγαλύτερη στρατηγική έμφαση στον έλεγχο των πετρελαιοπηγών άλλων χωρών.

Καθόρισε επίσης την έναρξη του τέλους της κυριαρχίας των ΗΠΑ σαν κυριότερου παγκόσμιου δανειστή. Ασφαλώς και οι ΗΠΑ είχαν την δυνατότητα εισαγωγής πετρελαίου από άλλες χώρες, για αυτό και η ζωή συνεχίστηκε χωρίς ιδιαίτερες διακοπές.

Παρ’ όλα αυτά, όταν η παγκόσμια παραγωγή φτάσει στο μέγιστό της, οι συνέπειες θα γίνουν αισθητές σε μεγαλύτερη κλίμακα και με πολύ πιο βίαιο τρόπο. 



β) Η Θεωρία του Hubbert για την κορύφωση πετρελαίου (peak oil) 
Ο Hubbert προέβλεψε την κορύφωση της παγκόσμιας παραγωγής περίπου μισό αιώνα μετά από την ημερομηνία της δημοσίευσής τουέχοντας μέγεθος περίπου 12 gigabarrels το χρόνο. 




3. “Είναι ο καπιταλισμός ηλίθιε”

ακολουθεί απόσπασμα από το βιβλίου του Νίκου Μπογιόπουλου, όπως δημοσιεύεται  στο ιστολόγιο του celin: 

"Η οικονομια ειναι τραυματισμενη, αστε τη να ψοφησει", ελεγε ενα απο τα συνθηματα του γαλλικου Μαη

Σημερα, περισσοτερο απο καθε αλλη φορα, μπορει να κατανοησει κανεις πως δεν ειναι η οικονομια που ψυχορραγει. Αυτοι που "ψοφουν" εξαιτιας του τροπου που ειναι δομημενη και λειτουργει η οικονομια ειναι τα δισεκατομμυρια των ανθρωπων. Οσο για το "παγκοσμιοποιημενο" καπιταλιστικο βαμπιρ, μεσα σ'αυτη την οικονομια ειναι που τρεφεται, ζει και βασιλευει.

Οι αρμοδιοι αξιωματουχοι των κυβερνησεων και των διεθνων οργανισμων, για να περιγραψουν τα "τραυματα" της οικονομιας, χρησιμοποιουν ειδικη ορολογια και προσκομιζουν αριθμους. Πασχιζουν να μας ευαισθητοποιησουν οτι τα πραγματα "δεν πανε καθολου καλα". Η απογοητευση τους ειναι εκδηλη: διευρυνεται το "ελλειμμα", ανεβαινει ο "πληθωρισμος" και ο "τιμαριθμος", 'στασιμοτητα", μειωμενη "ανταγωνιστικοτητα", "υφεση", "χρεος". 

Οι εκτιμησεις και οι υπολογισμοι των παγκοσμιων "ταγων" διατυπωνονται σε εκθεσεις, ανακοινωνονται με καθε επισημοτητα και παντα καταληγουν σε ενα δισυλλαβο κωδικο: "μετρα"! Αλλα τι μετρα; Προς οφελος ποιων και εναντιον ποιων; Απο την παλια στατιστικη που οδηγουσε στις αναλυσεις για τις λεγομενες "κοινωνιες των 2/3", με το υπολοιπο 1/3 να εχει θαφτει στο κοινωνικο περιθωριο, σημερα εχουμε πλεον περασει στις κοινωνιες του 1/3, με τα υπολοιπα 2/3, αν δεν εχουν ηδη πεταχτει σε καποια κοινωνικη "χωματερη", να φλερταρουν με το κοινωνικο ερεβος. Ολοι αυτοι ειναι οι ζωντανοι του κατω κοσμου, που προφανως δεν εχουν απολυτως τιποτα να συνεισφερουν για τη "διασωση" της παγκοσμιας οικονομιας-παρα μονο την ιδια τους τη ζωη. Και δεν προκειται για σχημα λογου.

Οι πραγματικοι κυβερνητες αυτου του κοσμου κατα καιρους εχουν προβληματιστει σοβαρα να βρουν τροπους για να "απαλλαξουν" τον πλανητη απο το "βαρος" αυτων που η ζωη τους θεωρειται "περιττη" και "ασυμφορη".

Τον Οκτωβρη του 1979 μιλωντας στο "κλαμπ της Ρωμης", την ομαδα των 7 πλουσιοτερων χωρων που απαρτιζαν το G7, ο τοτε διευθυντης της Παγκοσμιας Τραπεζας και πρωην Υπουργος Αμυνας των ΗΠΑ επι Βιετναμ, ο Ρομπερτ Μακ Ναμαρα, διαπιστωνε:

"Υπαρχουν μονο δυο τροποι για να αποτρεψουμε τη δημιουργια ενος κοσμου 10 δισεκατομμυριων ανθρωπων. Ειτε προκειται να μειωθει ο ρυθμος των γεννησεων, ειτε να αυξηθει ο αριθμος των θανατων. Δεν υπαρχει αλλος τροπος.   
Υπαρχουν βεβαια πολλοι τροποι για την αυξηση του ρυθμου των θανατων. Στη θερμοπυρηνικη εποχη μας ενας πολεμος μπορει να επιλυσει αμεσα και αποτελεσματικα το θεμα. Οι αρρωστιες και η πεινα επισης αποτελουν αρχαιες πρακτικες ελεγχου του μεγεθους του πληθυσμου.  
Για να το πουμε απλα: η αυξηση του παγκοσμιου πληθυσμου ειναι η μεγαλυτερη απειλη για τα οικονομικα και κοινωνικα πλεονεκτηματα του αναπτυγμενου κοσμου." 


4. Από το ντοκιμαντέρ: 


"Αφού γνωρίζατε 
ότι είχατε να κάνετε με ένα πεπερασμένο αγαθό 
πώς ήταν δυνατόν να χτίσετε την οικονομία σας 
πάνω σε κάτι το οποίο επρόκειτο να εξαφανιστεί;

Για πρώτη φορά στην ανθρώπινη Ιστορία 
βρισκόμαστε αντιμέτωποι 
με την εξάντληση ενός βασικού πόρου 
καίριου στο τωρινό μας 
σύστημα επιβίωσης. 

Και το γαμώτο
της όλης υπόθεσης είναι ότι...
ακόμη και με το πετρέλαιο
να γίνεται όλο και πιο σπάνιο

το οικονομικό σύστημα
θα συνεχίσει να ωθεί με κλειστά μάτια 
το καρκινικό του μοντέλο ανάπτυξης... 

έτσι ώστε οι άνθρωποι να αγοράζουν
πιο πολλά πετρελαιοκίνητα αυτοκίνητα
για να δημιουργούν ΑΕΠ και δουλειές...

χειροτερεύοντας την παρακμή. 



Photo Credit: "The Calm After the Storm" by Stuck in Customs, on Flickr

"Αριθμητική, Πληθυσμός και Ενέργεια", μια επίκαιρη διάλεξη, σε μια χώρα που διψά για ανάπτυξη και πετρέλαιο


Después de la tormenta

Πριν παρουσιάσουμε την σπουδαία και επίκαιρη διάλεξη του Καθηγητή Φυσικής του πανεπιστημίου του Κολοράντο, Δρ Albert Bartlett, ας θέσουμε κάποια προφανή ερωτήματα:







  • Γιατί η κοινωνία του συνεχούς κέρδους και της αύξησης της κατανάλωσης, δηλαδή η καπιταλιστική κοινωνία, οδηγεί τον κόσμο μας στην οικολογική καταστροφή και στην ανθρώπινη εξόντωση; 
  • Γιατί το κυρίαρχο μοντέλο της συνεχούς ανάπτυξης, δηλαδή το μοντέλο της βιομηχανικής κοινωνίας, είτε είναι καπιταλιστικό είτε σοσιαλιστικό, πρέπει να αλλάξει; 
  • Γιατί η κατασπατάληση των φυσικών πόρων, σε ένα πεπερασμένο περιβάλλον, ισοδυναμεί με αυτοκτονία των νεότερων γενεών; 
  • Γιατί ο υπερπληθυσμός κάνει τα πράγματα χειρότερα; 

Απάντηση δίνει η απλή αριθμητική...
"Τα πραγματικά περιστατικά, δεν παύουν να υπάρχουν επειδή αγνοούνται», Aldous Huxley.
 

Κι αυτά δεν είναι αντικείμενο ενός ακόμα debate, είναι αποδεδειγμένα και αδιαπραγμάτευτα γεγονότα, όπως δηλώνει ο καθηγητής.

Είτε μας αρέσει είτε όχι, υπάρχει μια δικτατορία που δεν μπορούμε να νικήσουμε με κανένα σύστημα, παρά μόνο να συμμαχήσουμε μαζί της. Είναι η δικτατορία των φυσικών νόμων και αριθμών..

Πραγματική ελευθερία και δημοκρατία που μας υπόσχονται όλα τα κοινωνικο-οικονομικά ρεύματα, από τους ταλιμπάν του νεοφιλελευθερισμού μέχρι τους ορθόδοξους κομμουνιστές, σε ένα περιβάλλον περιορισμένων πόρων, δε μπορεί να υπάρξει χωρίς πραγματική απο-ανάπτυξη (
 de-growth).


Δρ Albert Bartlett, 1998 
Αριθμητική, Πληθυσμός και Ενέργεια 

Η ομιλία του με θέμα «Αριθμητική, Πληθυσμός και Ενέργεια» έχει δοθεί πάνω από 1260 φορές σε 48 πολιτείες των ΗΠΑ από το 1969.


 


(Η ποιότητα της εικόνας δεν είναι πολύ καλή, η ποιότητα των εννοιών της διάλεξης, είναι ανεκτίμητη! Μετά το play, μπορείτε να πατήσετε το cc- το κόκκινο τετραγωνάκι- και να επιλέξετε μεταγραφή ήχου. Έτσι θα έχετε με μεγάλη ακρίβεια αγγλικούς υπότιτλους)

Ακολουθούν τα σημαντικότερα συμπεράσματα της διάλεξης και του βιβλίου (Η εκθετική συνάρτηση! Για το μέλλον του πλανήτη μας) του καθηγητή Albert Bartlett, όπως τα βρήκαμε στην ιστοσελίδα: Μινεσότα για την Αειφορία.

Για το πλήρες κείμενο δείτε εδώ: Arithmetic, Population, and Energy 


Dr. Albert Bartlett, 1998

Η ομιλία αυτή εξετάζει την αριθμητική της σταθερής ανάπτυξης, όπως το 5% ανά έτος, το χρόνο διπλασιασμού για το συγκεκριμένο ρυθμό ανάπτυξης, και τα μεγάλα μεγέθη που προκύπτουν όταν η σταθερή ανάπτυξη συνεχίζεται για μικρό χρονικό διάστημα.

Στη συνέχεια εξετάζεται τι συμβαίνει όταν έχεις σταθερή ανάπτυξη σε ένα πεπερασμένο περιβάλλον. Αυτές οι έννοιες εφαρμόζονται στον πληθυσμό και στα ορυκτά καύσιμα όπως το πετρέλαιο και ο άνθρακας. Μια σειρά από συστάσεις δίνoνται για την αντιμετώπιση των προβλημάτων που αποκαλύπτει η απλή αριθμητική.

1. Εισαγωγή 


Γύρω στο 1969, υποκινούμενος από φοιτητές του πανεπιστημίου με περιβαλλοντικές ανησυχίες, άρχισα να συνειδητοποιώ ότι ούτε εγώ ούτε οι μαθητές μου είχαμε μια καλή κατανόηση των επιπτώσεων της σταθερής ανάπτυξης και ιδίως των τεράστιων αριθμών που δημιουργεί η σταθερή αύξηση μέσα σε μικρό χρονικό διάστημα.

Η πρώτη ενεργειακή κρίση δημιούργησε την ανάγκη να βοηθήσω τους ανθρώπους να κατανοήσουν την αριθμητική της σταθερής ανάπτυξης, και ιδίως τη συντόμευση του προσδόκιμου ζωής των μη-ανανεώσιμων φυσικών πόρων, εάν είχαμε σταθερή αύξηση στο ποσοστό της κατανάλωσης αυτών των πόρων.

Όταν για πρώτη φορά υπολόγισα τον εκθετικό χρόνο εξάντλησης του άνθρακα στις ΗΠΑ για ένα συγκεκριμένο ποσοστό αύξησης της κατανάλωσης, χρησιμοποίησα τη νέα φορητή ηλεκτρονική αριθμομηχανή μου, και το αποτέλεσμα ήταν 44 έτη. Ήταν τόσο μικρός ο χρόνος που υποψιάστηκα πως είχα κάνει λάθος. Επανέλαβα τον υπολογισμό μερικές φορές, και το αποτέλεσμα ήταν πάλι 44 χρόνια. Ο νέος υπολογιστής μου ήταν λοιπόν λανθασμένος. Έτσι, πήρα τους πίνακες των λογαρίθμων και χρησιμοποίησα χαρτί και μολύβι για να υπολογίσω το αποτέλεσμα, που ήταν ξανά 44 έτη.

Μόνο τότε άρχισα να συνειδητοποιώ το βαθμό μείωσης στη διάρκεια ζωής ενός μη ανανεώσιμου φυσικού πόρου, με σταθερή αύξηση του ποσοστού της κατανάλωσης του, και πώς

είναι παραπλανητικό οι ηγέτες, στις επιχειρήσεις και τη βιομηχανία, να υποστηρίζουν την ανάπτυξη των ποσοστών της κατανάλωσης και να λένε στους ανθρώπους πόσο χρονικό διάστημα ο φυσικός πόρος θα διαρκέσει "με τους σημερινούς ρυθμούς κατανάλωσης." 


  • Παράδειγμα 1. Εάν ένας φυσικός πόρος διαρκέσει 300 χρόνια με τους σημερινούς ρυθμούς κατανάλωσης, τότε θα διαρκέσει 49 χρόνια, αν το ποσοστό της κατανάλωσης αυξηθεί κατά 6% ανά έτος. 
  • Παράδειγμα 2. Εάν ένας φυσικός πόρος διαρκέσει 18 χρόνια με 5% ετήσια αύξηση της κατανάλωσης, τότε θα διαρκούσε 30 χρόνια με τους σημερινούς ρυθμούς κατανάλωσης (0% αύξηση). 
  • Παράδειγμα 3. Εάν ένας πόρος διαρκέσει 55 χρόνια με 8% ετήσια αύξηση στο ποσοστό κατανάλωσης, τότε θα διαρκούσε 115 χρόνια με 3% αύξηση. 


Πολλοί οικονομολόγοι απορρίπτουν αυτό το είδος της ανάλυσης που βασίζεται στην υπόθεση πως οι πόροι είναι πεπερασμένοι. Ένας συνάδελφος στα οικονομικά διάβασε την ανάλυση και στη συνέχεια μού είπε πως «είναι όλα λάθος." Όταν του ζήτησα να επισημάνει τα συγκεκριμένα λάθη της ανάλυσης, κούνησε το κεφάλι του, λέγοντας ξανά, «Είναι όλα λάθος."

Μπορείτε να σκεφτείτε οποιοδήποτε πρόβλημα, σε οποιαδήποτε κλίμακα, από το μικροσκοπικό στο παγκόσμιο επίπεδο, για το οποίο μακροπρόθεσμη βιώσιμη λύση μπορεί να επιτευχθεί , έχοντας μεγαλύτερους πληθυσμούς σε τοπικό, κρατικό, εθνικό, ή παγκόσμιο επίπεδο;



2. Ιστορίες Τρόμου 


1. Η Εφημερίδα Rocky Mountain News στις 6 Οκτωβρίου του 1993 δημοσίευε: 
“η εταιρία Shell Oil σχεδιάζει να ξοδέψει 1,2 δις δολ. για την εκμετάλλευση της μεγαλύτερης ανακάλυψης πετρελαίου στον Κόλπο του Μεξικού τα τελευταία 20 χρόνια .. Η ανακάλυψη έχει εκτιμώμενο τελικό ποσό εξόρυξης που υπερβαίνει τα 700 εκατομμύρια βαρέλια πετρελαίου και φυσικού αερίου. "
Τα 700 εκατομμύρια βαρέλια πετρελαίου ακούγονται πολλά- μέχρι να παρατηρήσει κανείς πως εκείνη τη στιγμή, η κατανάλωση στις ΗΠΑ ήταν 16,6 εκατ. βαρέλια / ημέρα, έτσι ώστε αυτή η "μεγαλύτερη ανακάλυψη πετρελαίου στον Κόλπο του Μεξικού τα τελευταία 20 χρόνια” θα καλύψει τις ανάγκες των ΗΠΑ για μόλις 42 ημέρες!



2. Ένας άλλος τίτλος της Wall Street Journal (1 Απριλίου, 1997), στην πρώτη σελίδα, έγραφε: 
“Τέσσερις δεκαετίες αργότερα (..από την ανακάλυψη του), πετρέλαιο στο οικόπεδο ανοιχτά του Καναδά, είναι έτοιμο να εξορυχθεί. Πολιτική, Χρήμα και Φύση, συντονίζουν τις προσπάθειες τους, για ένα τεράστιο κοίτασμα στον πάγο. Θα διαρκέσει 50 χρόνια, τονωτική ένεση για τις ΗΠΑ " 
Στο σώμα της ιστορίας διαβάζουμε:   
“Το οικόπεδο Hibernia, μία από τις μεγαλύτερες ανακαλύψεις πετρελαίου στη Βόρειο Αμερική εδώ και δεκαετίες, θα παραδώσει το πρώτο του πετρέλαιο στο τέλος του χρόνου. Τουλάχιστον 20 οικόπεδα μπορεί να ακολουθήσουν, προσφέροντας πάνω από ένα δισεκατομμύριο βαρέλια υψηλής ποιότητας αργού, που υπόσχονται μια σταθερή ροή πετρελαίου με ένα γρήγορο δεξαμενόπλοιο από την διψασμένη ενεργειακά Ανατολική Ακτή.”
Η συνολική κατανάλωση πετρελαίου στις ΗΠΑ το 1996 ήταν περίπου 18 εκατομμύρια βαρέλια την ημέρα. Κάντε τη μακρά διαίρεση και θα δείτε ότι οι εκτιμήσεις για "ένα δισεκατομμύριο βαρέλια υψηλής ποιότητας αργού" θα καλύψουν τις ανάγκες των ΗΠΑ για μόλις 56 ημέρες! 
Αυτό πρέπει να συγκριθεί με τα "50 Χρόνια" στον τίτλο της δημοσίευσης.



3. Η κυβέρνηση Κλίντον, σε ένα "Σχέδιο Συνολικής Εθνικής Ενεργειακής Στρατηγικής" (Φεβρουάριος 1998) μιλάει 
για το πετρέλαιο της Αμερικής ως «πλούσιο» (σελ. 4) και συνιστά «την προώθηση της αυξημένης εγχώριας παραγωγής πετρελαίου ...» (σελ. 2) για να αντιστραφεί αυτή η πτωτική τάση της παραγωγής πετρελαίου των ΗΠΑ.


Η κορυφή της καμπύλης Hubbert της παραγωγής πετρελαίου στις ΗΠΑ επιτεύχθηκε το 1970 και τώρα βρισκόμαστε κάτω από την δεξιά πλευρά της καμπύλης. (για περισσότερες πληροφορίες πάνω στην καμπύλη Hubbert, δείτε εδώ: Η πρόβλεψη του M. King Hubbert, από το site aenaon


3. Οι ξεχασμένες Βασικές αρχές της ενεργειακής κρίσης 


Αντί να ταξιδεύουμε στην άβυσσο των στατιστικών στοιχείων είναι καλύτερο να στηριχθούμε στην απλότητα των στοιχειωδών μαθηματικών. Με αυτά είναι δυνατόν να αποκτήσουν σαφή κατανόηση της προέλευσης, του πεδίου εφαρμογής, και των συνεπειών της ενεργειακής κρίσης.

1) Εκθετική συνάρτηση 


Η μεγαλύτερη αδυναμία της ανθρωπότητας είναι η
αδυναμία της να κατανοήσει την Εκθετική Συνάρτηση! 



κλικ στην εικόνα για μεγέθυνση

Όταν μια ποσότητα όπως το ποσοστό της κατανάλωσης ενός πόρου (μετράται σε τόνους ανά έτος ή σε βαρέλια ανά έτος) αυξάνεται κατά ένα σταθερό ποσοστό ανά έτος, η αύξηση αυτή ονομάζεται εκθετική


Η σημαντική ιδιότητα της ανάπτυξης είναι ότι ο χρόνος που απαιτείται για την αυξανόμενη ποσότητα να αυξηθεί το μέγεθός της, κατά ένα συγκεκριμένο ποσοστό, είναι σταθερός.
Για παράδειγμα, μια αύξηση 5% (σταθερό ποσοστό) ανά έτος (σταθερό χρονικό διάστημα) είναι εκθετική.

Ο συνεχής χρόνος που θα απαιτηθεί για την αυξανόμενη ποσότητα να διπλασιάσει το μέγεθός της (αύξηση κατά 100%) καλείται Τ2 χρόνος- ή χρόνος διπλασιασμού
Ο χρόνος διπλασιασμού (Τ2) προκύπτει από την παρακάτω απλή εξίσωση, που θα πρέπει να διδάσκεται σε όλα τα σχολεία. 

Τ2 = 70 / P,

όπου P, το σταθερό ποσοστό αύξησης του μεγέθους.

(70 προκύπτει από τον πολλαπλασιασμό του 100 επί του φυσικού λογάριθμου του 2, περίπου 69,3).

Πάντα διαιρoύμε το 70 με το ποσοστό και βρίσκουμε τα χρόνια που απαιτούνται για να γίνει το μέγεθος διπλάσιο. 

Για παράδειγμα, άνοδος της τάξεως του 5% ετησίως θα έχει ως αποτέλεσμα το διπλασιασμό του μεγέθους σε έναν χρόνο Τ2 = 70/5 = 14 έτη.

Δικά μου παραδείγματα: 

  • Αν κάποιος ισχυριστεί πως το έλλειμμα θα είναι 3% ετησίως (συνεχώς- βλέπε συνθήκη του Μάαστριχτ), σημαίνει πως σε 70/3=23,33 χρόνια θα έχουμε το διπλάσιο χρέος (σε απόλυτο αριθμό). Δηλαδή απαιτείται ανάπτυξη 3% και πάνω για να μην αυξηθεί το χρέος ως ποσοστό του ΑΕΠ... 
  • Μια ύφεση 7% ετησίως, σημαίνει πως σε 70/7=10 χρόνια, θα έχεις χάσει το μισό ΑΕΠ... Σε μόλις 10 χρόνια... 
  • Αν σήμερα αυξάνονται οι ανάγκες σε πετρέλαιο κατά 7% το χρόνο, παγκοσμίως, αυτό σημαίνει πως σε (70/7)= 10 χρόνια, θα έχουμε τις διπλάσιες ανάγκες για πετρέλαιο από σήμερα. Σε μόλις 10 χρόνια....

2) Η δύναμη του διπλασιασμού 

Η ανάπτυξη σε οποιοδήποτε χρόνο διπλασιασμού είναι μεγαλύτερη από τη συνολική ανάπτυξη που προηγήθηκε! 




κλικ στην εικόνα για μεγέθυνση



Όταν διαβάζουμε ότι η ζήτηση για ηλεκτρική ενέργεια στις ΗΠΑ αναμένεται να διπλασιαστεί τα επόμενα 10-12 έτη θα πρέπει να αναγνωρίσουμε ότι αυτό σημαίνει ότι η ποσότητα της ηλεκτρικής ενέργειας που θα χρησιμοποιηθεί σε αυτά τα 10-12 έτη θα είναι περίπου ίση με το σύνολο όλης της ηλεκτρικής ενέργειας που έχει χρησιμοποιηθεί σε ολόκληρη την ιστορία της ηλεκτρικής βιομηχανίας σε αυτή τη χώρα! 

Πολλοί άνθρωποι το βρίσκουν δύσκολο να πιστέψουν ότι όταν ο ρυθμός κατανάλωσης αυξάνεται μόλις κατά 7% / έτος, η κατανάλωση σε μία δεκαετία, υπερβαίνει το σύνολο όλης της προηγούμενης κατανάλωσης, στην ιστορία της ανθρωπότητας. 



4. Και τώρα τι κάνουμε; 


Τα προβλήματα είναι τέτοια που μάλλον έχουμε λίγες επιλογές.
Όλα τα ακόλουθα σημεία είναι ζωτικής σημασίας:

1. Θα πρέπει να εκπαιδεύσουμε όλους τους ανθρώπους στην κατανόηση της αριθμητικής και στις συνέπειες της ανάπτυξης, ιδίως όσον αφορά τους πεπερασμένους πόρους της γης.

Ο David Brower παρατήρησε ότι,
'Η προώθηση της ανάπτυξης είναι απλώς ένας εκλεπτυσμένος τρόπος για να κλέψεις από τα παιδιά μας.' 

2. Θα πρέπει να εκπαιδεύσουμε τους ανθρώπους στην εγκατάλειψη της θρησκευτικής πίστης στο καταστροφικό δόγμα ότι η ”ανάπτυξη είναι καλή" ότι το "μεγαλύτερο είναι καλύτερο", ότι "πρέπει να αυξηθούμε ή θα παραμείνουμε στάσιμοι," κλπ., κλπ. 


Πρέπει να συνειδητοποιήσουμε ότι η ανάπτυξη δεν είναι παρά μια εφηβική φάση της ζωής που σταματά όταν η σωματική ωριμότητα έχει επιτευχθεί. Εάν η αύξηση συνεχιστεί κατά την περίοδο της ωριμότητας ονομάζεται παχυσαρκία ή καρκίνος.

Επιβάλλοντας την ανάπτυξη ως θεραπεία της ενεργειακής κρίσης έχει την ίδια λογική με τη συνταγογράφηση αυξανόμενων ποσοτήτων τροφίμων ως θεραπεία της παχυσαρκίας. Η πρόσφατη ευκαιρία της 200ης επετείου του έθνους μας θα είναι η κατάλληλη στιγμή για να γίνει η μετάβαση από την εθνική εφηβεία στην εθνική ωριμότητα. 

3. Θα πρέπει να διατηρήσουμε τη χρήση και την κατανάλωση των πάντων. Θα πρέπει να θέσουμε εκτός νόμου την σχεδιασμένη παλαίωση τους.

Πρέπει να αναγνωρίσουμε ότι, όσο σημαντική κι αν είναι η βιώσιμη ανάπτυξη (χαμηλοί ρυθμοί ανάπτυξης), η αριθμητική δείχνει σαφώς ότι οι μεγάλες οικονομίες σε πόρους, που θα προέκυπταν από αυτή, θα εξαλειφθούν σε σύντομο χρονικό διάστημα ακόμα και με μέτρια ποσοστά ανάπτυξης.

Για παράδειγμα, ένα τεράστιο ομοσπονδιακό πρόγραμμα θα μπορούσε, μέσα σε  μία ή δύο δεκαετίες, να επιβάλλει η θερμότητα, για τα κτίρια όπου ζούμε και εργαζόμαστε, να τροφοδοτείται από ηλιακή ενέργεια και όχι από ορυκτά καύσιμα. Αυτό θα εξοικονομήσει 10% της εθνικής μας χρήσης ορυκτών καυσίμων, αλλά αυτή η τεράστια εξοικονόμηση θα μπορούσε να εξαφανιστεί εντελώς με μόλις δύο χρόνια αύξηση της κατανάλωσης κατά 5%.

Η βιώσιμη ανάπτυξη από μόνη της δεν μπορεί να κάνει τη δουλειά! Ο πιο αποτελεσματικός τρόπος βιωσιμότητας είναι να σταματήσει η αύξηση της κατανάλωσης. (0% ανάπτυξη)

4. Θα πρέπει να ανακυκλώνουμε σχεδόν τα πάντα

5. Θα πρέπει να επενδύσουμε μεγάλα ποσά στην έρευνα για:

  • α) να αναπτυχθεί η χρήση της ηλιακής, γεωθερμικής, αιολικής, παλιρροϊκής ενέργειας, η βιομάζα, καθώς και άλλες εναλλακτικές πηγές ενέργειας.
  • β) να μειώσουμε τα προβλήματα των πυρηνικών σταθμών ηλεκτροπαραγωγής σχάσης
  • γ) να διερευνήσουμε την πιθανότητα αξιοποίησης της πυρηνικής σύντηξη.

Αυτές οι επενδύσεις δεν πρέπει να γίνονται με σκοπό οι νέες πηγές ενέργειας να στηρίξουν την ανάπτυξη για περισσότερο διπλασιασμό.

Οι επενδύσεις πρέπει να πραγματοποιηθούν με στόχο οι νέες πηγές ενέργειας να αναλάβουν το φορτίο της ενέργειας σε μια ώριμη και σταθερή κοινωνία, στην οποία τα ορυκτά καύσιμα που χρησιμοποιούνται σήμερα με μια φθίνουσα εκθετική καμπύλη, όπως των χημικών πρώτων υλών, δεν θα χρησιμοποιούνται ως καύσιμο για καύση.

6. Πρέπει να αναγνωρίσουμε ότι είναι εξαιρετικά αντιεπιστημονικό να προωθούμε συνεχώς αυξανόμενα ποσοστά κατανάλωσης των πόρων  βασιζόμενοι στην τυφλή εμπιστοσύνη ότι η επιστήμη, η τεχνολογία και η οικονομία της αγοράς θα συνδυάζονται για να παράγουν τεράστιες νέες πηγές ενέργειας. Σημειώστε τη βεβαιότητα αυτής της εμπιστοσύνης.

7. Δεν μπορούμε πλέον να καθίσουμε πίσω και να καταγγέλλουμε την έλλειψη της "ηγεσίας" και την έλλειψη ανταπόκρισης του πολιτικού μας συστήματος. 
Με τα αθάνατα λόγια του Pogo: "Έχουμε συναντηθεί με τον εχθρό, και αυτός είναι ο εαυτός μας." Εμείς είμαστε οι ηγέτες, είμαστε το ζωτικής σημασίας τμήμα του πολιτικού συστήματος και έχουμε τεράστια ευθύνη.

Η αριθμητική καθιστά σαφές τι θα συμβεί αν ελπίζουμε ότι μπορούμε να συνεχίσουμε να αυξάνουμε το ποσοστό της κατανάλωσης ορυκτών καυσίμων.

Μερικοί εμπειρογνώμονες προτείνουν ότι το ίδιο το σύστημα θα φροντίσει τον εαυτό του και ότι η ανάπτυξη θα σταματήσει φυσικά, ακόμα κι αν γνωρίζουμε ότι ο καρκίνος, αν αφεθεί να τρέξει τη φυσική του πορεία, πάντα σταματά όταν ο οικοδεσπότης πεθαίνει.

Οι επτά προτάσεις μου προσφέρονται στο πνεύμα της προληπτικής ιατρικής.



5. Συμπέρασμα 

Οι υπολογισμοί που προηγήθηκαν προσφέρονται ως οδηγά σημεία όσων ασχοληθούν εποικοδομητικά με την ενεργειακή κρίση. Ο ρόλος και οι περιορισμοί της επιστήμης στην ανάλυση και στην επίλυση των προβλημάτων μας εκφράστηκαν όμορφα από τον Gustav Lebon (1841-1931).

«Η επιστήμη μας υποσχέθηκε αλήθεια, μια κατανόηση των σχέσεων που ο ανθρώπινος νους μπορεί να συλλάβει. Ποτέ δεν μας υποσχέθηκε ειρήνη ή ευτυχία».




Photo Credit: "Después de la tormenta" by Jaimito Cartero, on Flickr

Eθελοντισμος